Psychologie

Wat maakt het toch dat er mensen zijn die alles willen weten, en naar alles nieuwsgierig zijn, alles opzoeken op internet of in boeken, en als ze er niet achter komen " goeie vraag" zelfs raadplegen voor een antwoord?

Terwijl het echt niet gaat om hoogbegaafden of autisten in deze.
Ben ik benieuwd wat die onverzadigbare lust naar informatie bij sommige mensen is en wat is het gebrek aan lust voor informatie bij weer andere mensen is.

Wat is het in de hersenen dat de een alles wil weten en de ander de wetenschap dat een bal rond is al voldoende vind? Ik geloof overigens niet dat dit iets met intelligentie te maken heeft!

Ik had vandaag buikkrampen en toen vroeg ik me af of je pijn kunt negeren. Hiermee bedoel ik bijvoorbeeld je bent gevallen en je knie ligt open, sommige mensen huilen en sommige niet, waar ligt het verschil tussen deze mensen dan. Is huilen dan een keuze die je kunt onderdrukken?

In een tekst (zie foto) worden deze begrippen zo gebruikt alsof diverse aannames volgen uit een paradigma, maar vlgs mij is het paradigma zelf ook een aanname? Ik kom er niet uit.

Ik heb thuis wat problemen en op school werd ik erg gepest.
In de derde gebeurde dit allemaal tegelijk, dus ik ging naar mijn vervangende mentor(mijn andere was met zwangerschapsverlof) en zij had het pesten opgelost.
Omdat ik toen mijn vervangende mentor niet echt vertrouwde vroeg ik een andere docente mee, puur vanwegen vertrouwen. Ik durfde echt niet zonder haar.
Ik ben al mijn vertrouwen verloren door mijn thuisproblemen en het gepest.
Toen heb ik alles verteld met die docente en mentor.

Een tijdje geleden zij mijn vervangende mentor dat ik met mijn echte mentor moet gaan praten.
Zij moet het volgens haar echt weten.
Wat ik doormaak en heb doorgemaakt.

Dus nu sta ik weer voor een moeilijk iets.
Ik durf namelijk niet alleen naar mijn mentor toe te gaan.
Ik vertrouw haar echt niet.

Nu is mijn vraag:
Wat kan ik doen?
Hoe begin ik tegen mijn mentor dat gesprek, ik weet namelijk niet goed hoe ik dat begin?
Hoe kan ik haar vertrouwen?
En kan ik weer die docente meevragen?
Zou ze dat weer willen, mijn problemen weer aan horen?

Ik ben namelijk al mijn vertrouwen kwijt, alleen durf ik niet, maar ik moet!