een hele goeie vriendin van me is 5weken geleden overleden maar ik zie en hoor haar nog. wat kan ik hieraan doen?

een hele goeie vriendin van me is 5weken geleden overleden maar als ik op straat loop, aan het werk ben, op school zit ofzo dan zie of hoor ik haar. ik kan ook gevoelens van anderen overnemen maar ik kan me er ook voor afsluiten. kan ik me hier ook voor afsluiten of op een anderen manier zorgen dat ik haar niet meer zie of hoor? laatst zei ze tegen mij: ''Jolien, je moet me helpen, er gaat iets gebeuren, help me'' en ze zegt ook vaak dat ze geen lucht meer krijgt (overleden aan een astma aanval)

weet iemand wat ik hiermee aan moet?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Jolien, ik ga ervan uit dat je haar ervaart, hoewel ik weet dat velen dat als onzin beschouwen. Als ik je verhaal zo lees kan het zijn dat je vriendin nog steeds, in haar idee, in de tijd rondom haar fysieke dood leeft. Alsof ze niet verder komt als tot op dat punt, eigenlijk net tot voor haar dood. Zij voelde dat er iets zeer ingrijpends stond te gebeuren voor ze overleed aan de astma-aanval. Het is ook goed mogelijk dat jij je dat zelf zo goed kan indenken, dat je van haar hoort wat ze zegt omdat je almaar de beelden van haar overgaan voor je ziet. Het is ook mogelijk dat zij niet weet hoe zij verder moet omdat ze op dat punt is blijven steken als het ware. Wanneer je haar weer heel duidelijk om je heen ervaart kan je het beste proberen heel rustig te blijven en een gesprek met haar aan te gaan zoals je ook deed toen zij nog hier was. Dus je zou haar voorzichtig kunnen vertellen dat het al gebeurd is, dat erge waar zij bang voor is. Dat zij is overleden aan een astma-aanval. Dat je begrijpt dat zij nu misschien heel erg schrikt nu je dat zegt maar dat ze het moet weten omdat zij anders niet verder kan. Je kan haar vragen om haar heen te kijken of zij licht ziet, of een lichtende gestalte. Geef haar even de tijd om het te verwerken en om haar heen te kijken. Vertel haar dan dat het goed is om naar het licht toe te gaan of om met de lichtgestalte mee te gaan. Als zij dat doet zal zij opgevangen worden en de angst zal verdwijnen. Zeg haar gedag en vertel dat het goed is zo, dat zij niet in de angst voor het stikken hoeft te blijven steken. Dat het voorbij is. Je zou een kaars voor haar kunnen branden, of wat je ook maar aanspreekt (bloemen neerzetten, een ballon loslaten, of iets heel anders wat bij haar past) en haar met liefde uit kunnen zwaaien. Weet je Jolien, het maakt in wezen niets uit of jij of iemand anders erin gelooft of niet. Ook als je er niet in gelooft is dit een heel goede manier om afscheid te nemen van je vriendin. Zelf heb ik ook de ervaring dat ik contact heb gehad met iemand die overgegaan was, en dan is datgene wat ik je adviseer heel goed om te doen. Je was haar vriendin en ze vertrouwt je, dus mogelijk kan jij haar inderdaad op je eigen manier met je eigen woorden haar een stukje verder helpen zodat zij niet almaar blijft stilstaan bij haar laatste ogenblikken. Ervaar haar alsof ze er in levende lijve is, dan maakt het je ook niet nerveus, dat was je immers ook niet toen je haar sprak toen ze nog hier leefde :-)

Het is logisch dat je vriendin nog zo in je gedachten zit. Ze is nog maar pas overleden. Gedachten zijn eigenlijk 'raar' ze komen en gaan, zijn soms volkome onvoorspelbaar. Ik geloof er niet in dat overleden mensen met mij zouden kunnen praten, toch heb ik vergelijkbare ervaringen als jij hebt. Alleen ik ervaar het anders. Het gebeurt me nog regelmatig dat ik mijn overleden man iets hoor zeggen. Maar naar mijn beleving zijn dat mijn eigen gedachten, die mij vertellen wat ik denk dat mijn man zou zeggen. Dus wat ik hoor en ervaar komt uit mezelf, uit mijn verlangen naar hem. Jij gelooft dat je vriendin hier nog is, of dat haar geest hier nog is. Je gelooft dat en tegelijkertijd weet je niet wat je ermee aan moet. Dus eigenlijk doe je jexelf dit aan door te geloven dat het mogelijk is. Daar ligt dan ook gelijk de oplossing. Zie wat je hoort en ziet en voelt van je vriendin niet als iets wat van buiten af komt, maar wat in jouw gedachten zit.

Nog gecondoleerd met het verlies. Je kan haar helpen door te zeggen in gedachten, dat ze niet meer dood kan gaan omdat ze dat al is, sommige overledene weten dat niet en zeg haar dat ze naar het licht moet, dus naar de hemel. Het is heel normaal dat je jouw vriendin nog ziet, misschien wil ze graag jouw beschermengel zijn, dat is heel bijzonder en dan gaat het verdriet om haar veel minder worden en zeg haar daarna hoe je als iemand die wel leeft haar kan helpen.

Sterkte met je verlies, Jolien! Natuurlijk zie of hoor je haar als je je gedachten laat wapperen. Ze is je zo nabij geweest in je leven, dat de echo van haar gedachten nog in jouw hoofd zit. Je weet ook wel, dat je haar niet echt ziet of hoort. Ze is dood, dat moet je langzaamaan gaan accepteren. Of je nu gelooft in een leven na de dood of niet: er is nog nooit iets teruggekomen van gene zijde. Als je gelooft, kun je troost zoeken in de gedachte dat ze op een betere plaats is. Als je niet gelooft, vind dan troost in de gedachte dat ze voortleeft in jouw gedachten. Gun jezelf de tijd om je verlies te verwerken. Het is helemaal niet vreemd dat je af en toe denkt dat je haar nog hoort of voelt, het hoort bij het afscheid nemen. Maar hecht er niet de waarde aan dat ze echt berichten voor jou heeft. Ze is dood, en de doden hebben geen nieuws voor de levenden. Hetzelfde geldt voor het overnemen van gevoelens van anderen: je kunt gevoelig zijn, en heel empatisch, en jezelf heel erg openstellen voor de lichaamstaal van een ander, en een levendige fantasie hebben, maar gevoelens overnemen van anderen, dat is niet echt. Hoewel we er allemaal wel eens over fantaseren. Wat je er aan kunt doen? Accepteren dat je af en toe denkt dat je haar voelt of hoort, en met liefde terugkijken op de herinneringen.