Psychologie

Dan bedoel ik niet vanuit religieuze of culturele overweging. Ik bedoel meer in deze westelijke wereld, waarin 'onafhankelijkheid' een mogelijkheid is.

Mensen hebben toch een eigen wil, dus alleen opvoeding lijkt mij niet de reden. Ik vraag mij af of het 'dieper' in het brein genesteld is. Of het ligt aan bepaalde persoonlijke eigenschappen. Of is het gewoon gemakzuchtig?

In deze heb ik het over de groep, waarin het rollenpatroon niet dusdanig meer van toepassing had hoeven te zijn.

Heb weleens gehoord dat mensen toch een toekomst met iemand zagen ondanks dat ze niet bij elkaar passen. Vraag mij dus nu af hoe dat kan? Waarvan je weet dat het niet gaat werken, waarom zien mensen daar dan toch een toekomst mee waar ze voor gaan? Puur uit noodzaak of om de spanning juist?

Vooral dan met betrekking op kinderen en ouders. Kunnen die van elkaar heel erg verschillen?

Uit populaire naslagwerken maak ik op dat zelfreflectie "het overdenken van eigen handelen" is.

Nadenken kan toch ook vooraf? Mijn handelen vertoont toch zeker meer overeenkomsten met het handelen van anderen dan dat er verschillen in zitten!

Voor die overeenkomsten kan ik me wenden tot nadenksels van anderen. Blijkt dat begrijpelijk te zijn voor me, dan krijg ik daar inzicht van. Dat overtreft toch alle vormen van zelfreflectie, of sla ik de plank nou volledig mis?