Psychologie

Stel dat er geen citrusvruchten zouden bestaan op aarde. Zijn wij dan in staat om b.v. een sinaasappel te verzinnen?
Kunnen wij dingen bedenken of verzinnen die er niet zijn of is alles al opgeslagen in je brein?

Toegevoegd na 1 uur:
Ik geloof dat ik mijn vraag niet helemaal goed heb gesteld. Ik zal proberen het duidelijker te maken.

Alles wat wij hebben uitgevonden of bedacht, is ontstaan vanuit toeval, behoefte of gewoon door dingen te combineren of te verfijnen.
Zelfs een wiel is niet uitgevonden maar men ontdekte dat iets wat rond is sneller vooruit komt en van daaruit is b.v. de auto ontstaan. Natuurlijk zijn er mensen die voortdurend bezig zijn met nieuwe uitvindingen, maar dat is vaak een voortborduursel op een bestaand iets.

Ik heb het dus niet over uitvindingen op zich. Ook niet over combinaties van mogelijkheden die ons brein kan maken, zoals een eenhoorn ( paard met vleugels en een hoorn), dit bestaat allemaal al.

Wat ik wil weten is; kunnen wij iets bedenken wat er niet is. Daarom gaf ik het voorbeeld van de sinaasappel. Stel er waren geen sinaasappels of paarden of of of....zouden wij ze dan kunnen verzinnen?

Ja ik weet het is misschien een hele rare vraag en voor sommigen totaal niet te vatten of te begrijpen, maar ik vraag mij dit al een hele tijd af.

Er is een tijd geweest die bijna voorbij is dat ik continu zat na te denken en zat te piekeren. Is het mogelijk dat je daar nooit meer uitkomt, éénmaal piekeren blijft piekeren.. of is dat onzin en kan het ook zo weer over zijn en dat je er dan eigenlijk om kan lachen?

Ben namelijk best bang dat ik zo blijf terwijl ik weet dat ik anders in elkaar zit,maar goed je weet maar nooit vandaar.

1,5 jaar geleden kwam ik in veel veranderingen terrecht. Ik ging studeren, was verhuist, had een nieuwe baan aangenomen en me oude baan behouden. Op een dag ging ik piekeren. Wat als ik mijn vriendin ineens niet meer leuk zou vinden (waar geen aanleiding voor was) , wat als ik zomaar ineens zou veranderen.. allemaal vragen die helemaal niet realistisch waren.. . Toch was dat de aanleiding om te gaan piekeren, ik nam mezelf in bescherming want ik wist dat het niet waar was, ik kon alleen niet op een inzicht komen waarom het niet waar was, want immers kan het toch gebeuren. Dit leidde tot eindeloos gepieker..

Wat is de aanleiding dan van dit piekeren geweest?
Kan ineens snelle veranderingen aanleiding zijn tot piekeren en daardoor niet meer logisch of realistisch kan na-denken?

Zoals ik al vertelde over een depressie ben ik benieuwd wat voor kenmerken piekeren heeft. Aangezien ik een soort van zelf heb gemerkt dat ik last had van angstaanvallen en daardoor mijzelf ging beschermen met allerlei mogelijkheden. Nu vraag ik mij dus af of piekeren ook een hele lange tijd kan vasthouden , zeg maar een jaar of 2.. . Het ligt toch zelf aan die persoon of hij/zij ermee stopt.

Daarnaast zal ik graag willen weten wat de kenmerken van piekeren zijn.

Toegevoegd na 9 minuten:
Dit las ik net:
Dat betekent dat ze gebeurtenissen minder doorvoelen en op afstand houden. Het zijn vaak de meer introverte mensen die piekeren.

Gebeurtenissen minder doorvoelen wordt daarmee bedoelt dat gebeurtenissen , zoals een knuffel of een zoen minder met ze doet dan voorheen. Of bij wijze van een goed cijfer dat ineens niets meer met ze doet?

Ik merk zelf dat wanneer ik in een goeie bui ben ik een heel net, rond, duidelijk handschrift heb.
Wanneer ik moe, boos of verdrietig ben, dan heb ik een heel hoekig en vrij onleesbaar handschrift.

Is dit voor anderen ook zo?