Psyche

Ik ben een typische Nederlander, maar ik voel met net een chinees. Een lange tijd geleden ben ik hier geïnteresseerd in geraakt, maar het voelt gewoon als of ik in een verkeerd lichaam ben geboren. Weet iemand hoe dit heet of kent iemand, iemand die dit ook heeft.

Ik heb vaak het gevoel dat er steeds iets 'ergs' gaat gebeuren dat het leven op zijn kop zal zetten. Denk hierbij aan ziek worden, alles in één keer kwijt raken (woning/spullen/geld) of het idee dat je continu door iemand in de gaten wordt gehouden.
Zou dit een overblijfsel kunnen zijn van een autoritaire en controlerende opvoeding? Zou het een rol spelen dat binnen de familie- en kennissenkring veel personen al zijn overleden (dus van jongs af aan relatief veel uitvaarten meegemaakt)? En waaronder valt dit deprimerende doemdenken binnen de psychologie/psychiatrie?

Er zijn heel veel boeken enz. over hoe je zou moeten denken: positief, oplossingsgericht enz. Toch lukt dit niet altijd, bij mij alleszins niet. Het lijkt alsof er een soort gedachten-programma is dat altijd opnieuw wordt afgespeeld, soms positief maar heel vaak niet positief. En ook al doe ik mijn best en neem ik me voor om bepaalde gedachten niet meer te denken, ze komen altijd terug in mijn hoofd. Ik hoor dit ook van mensen met wie ik hierover praat bv ze willen niet meer aan hun ex, hun ontslag enz denken en toch komen de gedachten hieraan altijd weer in hun hoofd.
Hoe kan men dit veranderen, en denken wat men wil denken?

Een 'term' die ik veel tegenkom als je zoekt naar lotgenotencontact bij autisme zijn de zogenoemde: autistencafe's.

Is zoiets er ook voor bijvoorbeeld borderline of gewoon psychiatrie in zijn algeheel (waar een naampje er niet toe doet) zo'n soort vergelijkbare plek. Het hoeft niet een "café" te zijn, maar dus lotgenoten contact.

Ik ben nu al sinds mijn 10e depressief.. Ik heb social anxiety wat het heel erg moeilijk maakt voor mij om hulp te zoeken. Mijn lichaam begint heel erg te lijden onder mijn depressie en ik heb weinig tot geen levenslust meer.. Ik weet dat ik onopgemerkt naar een dokter of psychiater kan maar ik heb geen geld.. Ik vertrouw mijn leerkrachten ook niet genoeg om hen het te vertellen... Praten over mijn problemen helpt niet meer.. Ik heb actie nodig voor ik mezelf iets aandoe..