Ouderschap & Opvoeding

Toegevoegd na 14 uur:
Het is niet zozeer het naar school gaan maar daar buiten. Wanneer hij me bijv. in de winkel niet ziet wordt hij helemaal hysterisch. Hetzelfde als ik zeg ga je mee dan is hij helemaal in paniek want hij denkt dan dat ik zonder hem weg ga en hij breekt dan letterlijk zijn nek bijna om mee te gaan. Naar bed gaan is een ramp. En naar school gaat hij enthousiast alhoewel dat in het begin ook niet echt een succes was, maar nu sinds twee weken gaat het goed. Dat is juist zo raar. Ik weet dat hij met zn gedrag afreageert en meestal kan ik het plaatsen maar in dit geval niet.

ik heb een heel stom tafelgroepje en ik wil dat tegen de juf zeggen maar ik weet niet hoe ik het moet zeggen?

Laatst was ik met mijn twee jaar oude dochtertje bij de dochter. Na wat onderzoekjes gaf deze haar een zakje snoep als beloning. Misschien ben ik nu heel old fashion, maar mijn dochtertje krijgt eigenlijk nooit snoep, ze vraagt hier ook (nog) niet naar. Vind het raar dat een dokter notabene, snoep uitdeelt.
Ook als we bij vrienden met kinderen van dezelfde leeftijd gaan wordt daar altijd heel erg veel snoep, chips en ijsjes rondgedeelt.

Hoe komt het dat op dagen dat wij graag lang willen uitslapen en alle tijd van de wereld hebben, onze dochter altijd vroeg wakker wordt en geen middagdutje wil doen, maar op dagen dat we zelf vroeg op moeten, hebben we moeite om haar uit haar bed te krijgen.

Mijn ex en ik waren al ver voor de geboorte van mijn kindje uit elkaar.
hij heeft het kind wel erkent en op slinkse wijze ouderlijk gezag gekregen ook heeft hij op een slinkse wijze er voor gezorgd dat mijn zoontje zijn achternaam draagt en niet de mijne terwijl hij wist dat ik dat graag wou omdat het kindje geheel door mij opgevoed word.
nu is het zelfs zo dat mijn zoontje heel boos word als je hem noemt met voor en achternaam(papa) en roept dan ook heel boos zo heet ik niet ik heet .....(net als mama)want daar woon ik.
hoe kan ik dit het beste aanpakken zonder me ex te veel voor het hoofd te stoten??