Ik hou niet van stoeien, is dat aangeboren of aangeleerd?

Kan je dat ontwikkelen om wel leuk te vinden of blijft dat zo?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Ik ben er ook niet van, echter moet ik toegeven dat sinds mijn zoon nu wat groter wordt ( 4) dat ik het telkens een beetje opvoer. je zou derhalve kunnen zeggen dat ik het aan het "leren" ben! Ik ben met stoeien altijd bang dat ik de ander pijn doe.

Met de een vind ik het wel leuk, met de ander niet. Ik denk dat jij gewoon niet de juiste persoon tegen bent gekomen nog.

Voor een deel is het wel [of niet] aangeleerd om lichamelijk contact normaal te vinden. Veel mensen van mijn generatie hebben dat niet geleerd. Als je opgevoed bent met niet knuffelen, niet zoenen, niks lichamelijks, dan heb je daar later ook moeite mee. En geef je dat ook weer moeilijker door aan je kinderen, als je dat tenminste niet bewust doet. Ik houd ook niet van stoeien. Maar in periodes dat ik heel erg verliefd was, lag dat net weer iets anders... En met mijn kleindochter van 4 wil het ook wel. Maar die is zelf meer van kriebelen dan van echt stoeien. Ik denk dus dat het wel aangeleerd kan worden, als je iemand ontmoet die je heel erg lief vind.

Nee, ik geloof niet dat aangeboren of aangeleerd is. Ik geef er niks om, ik hou er echt niet van, ik ben een hele 'koele kikker' wat dat betreft. Mijn broers doen het wel met hun kinderen, ook mijn ouders met hun kleinkinderen. Maar ik doe er niet aan :-) Het zit in je of niet.

Ik hou er ook niet van, nooit gedaan. Ook niet met mijn kind. Wel van knuffelen. Mijn vader heeft met mijn jongere broers wel altijd gestoeid. Maar volgens mij met mij niet. Misschien is het aangeleerd. Ik neig er een beetje toe om dat te denken. Ik ben ook altijd bang dat ik me pijn zal doen.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100