Ouders & Kinderen

Ik werk zelfstandig/thuis en heb sindskort een dochter.
Als ik op mijn laptop ga werken komt ze er gezellig aan de stoel bij hangen, ze kan namelijk niet lang zelf spelen (gaat niet naar kdv, niet gewend)
Heeft iemand suggesties en/of ideeen, ervaringen hoe ik dit kan doorbreken ?

Sab simplex = voor baby's die last hebben van lucht als het boertje niet komt. bij mijn baby werkt het PERFECT. maar telkens moet ik het in Duitsland bestellen en dan duurt het weer een week voordat we het binnen hebben, het zou namelijk veeeeeel handiger zijn als het gewoon hier te koop is!

Ik twijfel vaak of mijn verwachtingen terecht zijn of niet. Daardoor kom ik weinig krachtig over en kan mijn verwachtingen niet duidelijk maken. Het is in vele situaties, maar uiteraard vooral bij mijn partner (de mens die nu het dichtst bij mij staat in het leven).
Ik verwacht bv. eens een gesprek over de toekomst, omdat ik vind dat alles wat ik het ijle blijft hangen na 6 jaar. Tegelijk lees ik dat je dat nooit mag doen bij een man, omdat je het omgekeerde effect krijgt : hij gaat juist minder toekomst met je willen.
Ik zou ook eens graag op reis gaan gedurende lange tijd (wat hij bij zijn vorige relaties ook deed) maar hij zegt dat zijn moeder hulpbehoevend is en hij dus niet weg kan voor langer dan een week. En effectief, als we dan eens twee weken weg gingen, werd hij in die tweede week heel onrustig en was er ook geen lol meer aan.
Soms doe ik het wel om over mijn verwachtingen te praten, maar als mijn vriend kwaad en defensief reageert, bind ik in. Of maak ruzie om het dan toch weer bij te leggen en zo blijft alles bij het oude...Ik voel me dan ook vaak wat vervreemd van mezelf.
Maar zoals gezegd, het gebeurt ook in andere situaties. Doordat ik denk dat mijn verwachtingen te hoog gespannen zijn, bind ik al op voorhand in. Dus ik censureer mezelf voortdurend en sta daardoor niet in mijn kracht.
Nu mijn vraag : hoe kan ik weten of mijn verwachtingen écht te hoog gespannen zijn, dus dat ik ze mag uiten zonder iemand te bruskeren, forceren enz…?

Mijn vriendin zit met de handen in het haar. Zoontje (10) heeft wrs. ODD, angst, eetproblemen. Dit speelt al jaren en dit kind is ook nog eens zwaar getraumatiseerd. Op school is hij niet te handhaven dus is al van verschillende scholen afgestuurd. Ook de Bascule (psychiatrie, Amsterdam) wil hem niet behandelen omdat hij 'niet open staat voor behandeling'. Kind is erg agressief (dat is een kenmerk van ODD) en dat is voor veel instellingen (ook orthopedagogische instellingen waar ze m.i. toch opgewassen zouden moeten zijn tegen dit soort kinderen) reden hem te schorsen. Moeder wordt regelmatig opgetrommeld om hem te komen halen na woedeaanval (héél fijn als je gewoon een baan hebt!).

Heeft iemand de gouden tip waar dit kind terecht kan???