Ouders & Kinderen

Sinds twee jaar heb ik een vriend waarvan ik erg hou. Het is vorig jaar voor een paar maanden uitgeweest, maar daarna zijn we weer bij elkaar gekomen. Een aantal weken geleden ben ik erachter gekomen da hij mij heeft bedrogen met een ander meisje, terwijl hij zweerde totdat ik het bewijs had, dat er niets is gebeurt. Ik heb eerst zitten twijfelen over wat ik wel en niet moet doen, maar ik heb, na het bewijs, ervoor gekozen het uit te maken.
Nu het uit is lijkt hij er totaal geen moeite mee te hebben terwij ik kapot ga van binnen. Hij zegt wel dat hij van me houdt en dat hij spijt heeft, maar geen enkel andere moeite doet hij.
Ik heb hem nooit bedrogen of iets gedaan van hem ooit pijn zal doen. En toch heeft hij mij dit aangedaan.
Ik probeer overheen te komen maar het feit dat hij er totaal niet mee zit ergert me. Vele zeggen dat hij zeker spijt zal krijgen, maar dan vraag ik me af waarom hij geen moeite doet?

Mijn vraag is: Hoe moet ik hiermee omgaan? Moet ik wel of niet praten? Zal hij spijt krijgen als ik praat of juist als ik afstand neem en niets zal laten horen?

Ze heeft geen specifieke gedrags ziekte,
maar ze gilt en gromt steeds, doet alleen wat ze zelf wil.
Als zij toevallig ook wil wat wij van haar willen, dan werkt ze wel mee.
Eten bijvoorbeeld; ze neemt geen hapjes van ons, maar wil alleen zelf eten. dit wordt natuurlijk een rommeltje.
Mijn vriendin gaat er erg in mee, maar is zelf ook vaak gefrustreerd dat ze niet even rustig iets kan doen, want onze dochter wil de volledige aandacht, altijd en overal.
Ik hou heel erg van haar, maar ik ben bang dat ze in de toekomst echt een trutje gaat worden;
Hoe kan ik hier het beste mee omgaan ?
Is er een soort gedragskundige hiervoor ? ze is pas 9 maanden maarja ze leert wel alles nu.

Ik moet een groep verzelfstandigen (een groep sociale huurders die zelfstandig moet leren functioneren, hierop middelen aanvragen voor de werking enz). Hierbij zit ik met een behoorlijke vervelende erfenis. Mijn voorgangers hebben de groep destijds uit heel andere overwegingen opgestart. De mensen die deelnamen waren vrijwilligers, dus werden aan alle kanten in de watten gelegd.
Nu is de taakomschrijving veranderd, en moet ik diezelfde groep ertoe brengen dat ze op zichzelf staan.
Het zijn zeker mondige mensen met heel wat vaardigheden, de scholing varieert maar de competenties zijn min of meer gelijklopend. Het zijn ook mensen van "goede wil" dus ze hebben zeker goede intenties.
Maar het is ontzettend moeilijk om er de juiste "drive" in te krijgen. Als ze iets doen doen ze het nog altijd "voor mij". Dat het "voor mij" is, is op zich wel mooi en ontroerend maar ook heel kwetsbaar. Gisteren hadden we bv. een groot evenement op mijn organisatie, waarbij onze doelgroepen centraal stonden. Ik was verantwoordelijk voor de hapjes. Doordat er enkele collega's niet hun taken opnamen, stond ik onverwacht de hele dag in de keuken. Mijn doelgroep was hierover erg gepikkeerd, want ze doen alles "voor mij" en ik "bekijk hen niet"...
Hoe kan ik hen ertoe brengen dat ze inzien dat zij eigenlijk een soort vakbond van sociale huurders moeten worden? Die los van mij en de organisatie voor dewelke ik werk beslissingen moet kunnen nemen, keuzes moet kunnen maken enz.?

doof

Ze is nu 3,5. Ja nog erg jong. Maar ze was al met 2 zindelijk en nu zins de zomer laat ze werkelijk overal haar urine lopen. Het gekke is dat ze het zelf niet eens door heeft. Ze is aan het spelen en opeens zien we overal natte voetstappen door het huis. Ja hoor het is weer zo ver.. De 7e keer van vandaag. In de auto overal laat ze het lopen. Haar urine is getest en dat is goed. Verder zijn er geen veranderingen in huis en is ze gewoon een gelukkig kind. Wat moeten we hier mee?? Een wekker zetten heeft geen zin want zelfs als ze net naar de wc geweest is laat ze het na vijf minuten al weer lopen.