Ouders & Kinderen

De vrouw op zich ken ik niet zo goed en de situatie is ook niet ideaal: we zitten in dezelfde therapiegroep. Zij is er nog maar een paar weken maar als ze een broek draagt heeft ze vaak een cameltoe. Ik vind het heel sneu voor haar maar weet niet goed of ik het haar kan zeggen, en hoe ik dat zou kunnen doen.
Ik overweeg haar eens te zeggen hoe goed ze er wel uit ziet in een rok of een kleedje, maar dat lost het probleem natuurlijk niet op.

(Ik ben 18 en mag na 8'en niet uit huis..Mag het wel, is er hoop gezeik achteraf en nee ik drink, rook of blow niet en ben keurig op tijd).

Na ruim 25 jr getrouwd (ben een man) en de kids zo goed als uit huis, merk ik dat dit gevoel er niet meer is. Ook merk ik dat we weinig tot niks te praten hebben (we zijn altijd al wel behoorlijk verschillend geweest. Ik denk eigenlijk dat de koek op is, maar ben ook vreselijk bang voor spijt als het op scheiden uitloopt. Ik weet dat er vaak gezegd wordt "je moet er aan werken", maar als dat knuffelgevoel
er niet is, en het gevoel dat de koek op is overheerst, lukt dat werken m.i. niet.
Ik merk ook aan mezelf dat ik weer erg er naar verlang om verliefd te zijn..

Wat ik me tevens afvraag is; komt ieder huwelijk niet een keer op een punt van "nou de koek is wel zo'n beetje op"? Ik vraag me soms wel eens af sommige paren het na zoveel jaar leuk kunnen houden,en de liefde (of wordt er veelvuldig de schijn opgehouden...??)

Ik ben van de zomer ontslagen wegens bezuinigingen en eerlijk gezegd geniet ik van mijn vrije bestaan.

Niemand van mijn familie weet het nog, ik stel het steeds uit om het te vertellen.
Niet omdat het ontslag dus mijn schuld was maar omdat ik mij aldus heel prettig voel zonder werk.

Inmiddels ben ik weer samen met mijn partner en ben een gelukkige actieve huisvrouw-moeder.
Ik kan mij hier erg goed in vinden en mis mijn, of een andere baan niet.
Ik geniet van het koken waar ik alle tijd voor heb en de meest bewerkelijke creaties, die ik niet bewerkelijk meer vind, komen hier op tafel.
Ik heb meer tijd voor mijn (stief)zoon en kan genieten van afgemaakt huishoudelijke klusjes en ben in mijn element waneer het lekker loopt.

Maar hoe leg ik dat aan mijn keihard werkende ouders (en familie) uit die de instelling hebben dat iedereen voor zijn geld moet werken al moet je kruipend naar je werk en heb je 6 kinderen en een depressie oid?
De schaamte van mij en de teleurstelling in hun ogen, die ik voel om het te vertellen houdt me tegen eerlijk te zijn.
Zij zullen zeer teleurgesteld zijn en zich niet vinden in het gene waarin ik ontdekt heb mij gelukkiger te voelen.
Ook met de rolverdeling zullen zij enige moeite hebben, zo van de man aan het werk en de vrouw thuis aan het fornuis.

Ik heb overigens zeer veel respect voor mijn ouders die ik werkelijk bewonder om wie ze zijn en kan het ook goed met ze vinden.

Mijn zus is uitgeteld van haar tweede kindje
Het kind is heel groot
Geschat wordt dat ze wel tien pond gaat wegen
Ik denk dat mijn zus erg bang is nu om gewoon te bevallen
Kan het zo zijn dat ze onbewust haar bevalling tegenhoud?
Haar zoontje woog ook zo veel en werd een keizersnede
Wat kunnen we doen om haar gerust te stellen?
Er branden al kaarsjes
Alle antwoorden welkom
(ook de altenatieve antwoorden!)