Ouders & Kinderen

Elke keer als me beste vriendin een weekend komt slapen, en ze gaat weer naar huis, moet ik huilen. Soms paar tranen, andere keer ben ik helemaal overstuur. Ze woont niet dichtbij (niet op fietsafstand), maar toch zie ik haar regelmatig. In de zomervakantie is ze hier elk weekend geweest, en soms ook wel eens paar dagen door de weeks. Toen we 1 week vakantie hadden, was ze hier de hele week. Nu we beide weer naar school moeten is het wat minder, ongeveer 1 keer in de 2 weken. (School is pas net begonnen dus kan ook dat het langer dan 2 weken duurt tot ik haar weer zie). Ze betekend veel voor me, en heeft veel verandert in me leven (positief) ik zou niet weten waarom ik elke keer moet huilen als ze weggaat. We hebben het super leuk samen, en elke dag spreek ik haar op msn na school & ping onder schooltijd, en in de avond skype ik vaak met haar. We hebben geen relatie samen, maar toch doen we dingen die je ''normaal'' alleen in relatie's doet (zoals zoenen).

ik heb/had eerst een nogal niet sociaal leventje, ik werd op de basisschool gepest waardoor ik heel verlegen en onzeker werd.
daarom had ik besloten om alles te focussen op me toekomst, omdat ik hierdoor met rust werd gelaten. alleen omdat ik dit deed, sprak ik weinig mensen waardoor ik geen vrienden maakte.
een jaar geleden kwam er een nieuwe collega op zaterdag, waarmee ik heel goed mee om kan gaan. afgelopen bouwvak moest er veel gebeuren op het werk, waardoor hij een vriendin had meegenomen om te helpen. hij wist dat ik een socialer leven wil, dus moest ik van hem een gesprek houden met haar. voor jullie misschien iets simpels, maar ik had in geen jaren een meisje gesproken. daarom duurde het 2 weken voordat ik wat zei tegen haar.
een week daarna vroeg me collega of ik een keer mee uit wou gaan. natuurlijk wou ik dat, maar omdat dit me eerste keer uit was (op me 17e) was ik nogal stil omdat ik moest wennen aan de omgeving. verder was het heel gezellig, maar omdat ik niet snel laat merken of ik iets leuk vind (want vroeger kreeg ik daar commentaar op, en als je iets hebt aangeleerd is het helaas heel lastig om het ook af te leren), heeft hij me niet weer een keer meegevraagd.
nu de vragen:
hoe laat ik merken als ik iets leuk vind
hoe moet ik omgaan met nieuwe situaties
hoe spreek ik een vreemde aan (want in 2 weken heb ik haar wel leren kennen)
en antwoorden op vragen die ik nog niet gesteld heb, omdat ik er nog niet opgekomen ben mogen ook gerust geantwoord worden

Jarenlang deed hij het slecht op school. Nu wil hij geen baan gaan zoeken om zelf te verdienen. Hij doet helemaal niks behalve op PC te spelen of met vrienden te roken/drinken. Hij gelooft wellicht dat wij als ouders hem financieel moeten ondersteunen totdat hij 21 wordt. Ik wil er het einde aan leggen. Daarom wil ik hem twee opties aanbieden: of werken/studeren of het huis uit. Maar kan dit juridisch gezien?

dit klinkt misschien als een grap, maar het probleem is dat het dit niet is, erg vaak als ik, mijn moeder en soms mijn zus in de avond tv kijken, vliegt het volume van laag naar hoog (ligt eraan wie de afstandbediening veroverd) mijn moeder en zus doen het volume van de tv (overigens ook als die een keer in de middag aanstaat) erg hoog (bij ons tv is dat 30 streepjes), bij mij doet dat gewoon ontzettend pijn aan de oren, ik zet hem dan ook bijna altijd op de 20 streepjes, maar dan willen zij hem weer harder omdat ze menen hem dan niet te kunnen horen, wat kun je hier nou voor afspraak over maken (ik geef bijna altijd toe, maar dat ben ik ook wel beu)
iemand een idee?