Ouders & Kinderen

Mijn zoon van 5 doet alle klusjes voor kinderen in de klas op belofte van ooit een voetbalplaatje of iets dergelijks. Hij doet het ook zomaar. Punt is dat school ze ook leert in de klas dat helpen goed is. Omdat hij extreem letterlijk denkt, is dat dus heel goed wat hij doet. Maar ik wil niet dat mijn schat straks het 'sukkeltje van de klas' wordt, die straks dus alle klusjes voor iedereen opknapt maar geen vriendjes heeft.

Hoe leg ik hem in letterlijke taal uit dat helpen goed is, maar dat onnodig helpen geen helpen is? Zonder dat hij daarna niemand meer wil helpen?

Toegevoegd na 22 uur:
Iedereen heel erg bedankt voor alle antwoorden en reacties. eigenlijk is het het meest duidelijk: toch laten ervaren. dat heeft ie nu ook gedaan. hij is erachter (via de oma die voor dat andere kind zorgt) dat deze jongen helemaal geen voetbalplaatjes heeft. Ik heb hem gezegd dat hij maar moest zeggen tegen het kind dat het flauw is en het daar gewoon bij moet laten. en hem even niet meer helpen ;) het is bijna zomervakantie dus we zullen hem even flink bijscholen, in elk geval proberen.
er is geen beste antwoord, daarvoor zijn er teveel.

Gaan hoofdluizen dood in de sauna? Zo ja, hoe lang moet je minimaal in de sauna blijven, en bij welke minimumtemperatuur?

op de eerste hulp kwam ik met mijn vriend en was nogaal overstuur omdat mijn vriend met zijn hand in de vrees machine heb gezeten en kwamen voor opnieuw verbinding op de eerste hulp ik was nogaal ik was boos en verdrietig op de eerste hulp omdat zij mij niet gebeld hadden dat mijn vriend op de zaterdag dat ie daar zat ik had geen auto en woon 10 km van het ziekenhuis waar hij zat ik kon niemand bereiken en het was te vroeg nog dat de openbaarvervoer ging en ging lopen met mijn dochter omdat ik niet anders daarheen kon en uiteindelijk had hij een collega te pakken gekregen om mij heen te brengen. ik had behoorlijk wat harde buiken door de stress en dat ik erg overstuur was omdat ik niet wist wat ik aantrof en hij had mij nodig .
nu heeft de eerste hulp melding gedaan bij de kinderarts en gynaecoloog dat ik onverantwoordelijk met de situatie omging omdat ik zwanger ben van een tweeling . heb gesprek gehad bij de gynaecoloog kreeg ik te horen dat ik mijn kinderen zou kunnen misbruiken en niet voor ze kan zorgen als ze geboren zijn. en heb al snel een brief dat ik bij de kinderarts moet komen op gesprek over harde buiken dat de kindjes te vroeg geboren kunnen worden maar uiteindelijk zijn we erachter gekomen via mijn vader die heeft gebeld dat we moeten komen voor een gesprek dat ze vinden dat ik een geestelijke beperking heeft en niet voor de tweeling kan zorgen terwijl ik al een dochter heb van 8 waar ik 4 jaar van alleenstaande moeder was

Iemand uit mn doelgroep ruikt verschrikkelijk erg naar urine. waarschijnlijk is ze incontinent. soms is het echt erg : dan heeft ze in haar broek geplast en zit er midden in (op een stoel weliswaar)
We hebben haar al subtiel aangesproken ("heb je niet een beetje urineverlies" terwijl ze helemaal natgeplast was en er ook op de vloer urine lag). Maar dan begint ze te huilen en loopt weg.
Ondertussen mijdt iedereen haar. Ze heeft dan ook nog de gewoonte om aan mensen te plakken, zodat je nadien het gevoel hebt dat je naar urine ruikt.
Het is een vrouw van 70, zeker niet dom, geen alcoholprobleem of dergelijke.
Ik heb al van alles bedacht : een anonieme brief schrijven, haar zeep cadeau doen, info geven over teruggave van kosten bij incontinentie... Maar vermits ze het probleem ontkent zal dit laatste allicht niets uithalen.
Hoe pak ik dit best aan? Ik vrees dat ze volledig geïsoleerd geraakt als er niets verandert....

De laatste tijd kan er nog weinig "bij" bij mij
Ik heb niet echt meer "contact" met mensen. Het lijkt alsof ik wat ben bevroren. ik lijk wel een volle emmer die bij elke druppel erbij overloopt.
Okee, ik heb best wat te doen : werk met een doelgroep die erg veel vraagt, een vzwtje voor toneel (samen met iemand anders), mn huis renoveren e.d.m.
maar waar ik vroeger dan ook nog kon luisteren naar bijvoorbeeld mn vader heb ik nu zoiets van pffff. hij belt enkel omdat hij vindt dat het zo hoort dat kinderen en ouders bellen (vooral : kinderen NAAR ouders bellen) maar niet echt omdat hij benieuwd is hoe het met me gaat of dergelijke.
Idem met sommige andere mensen die ik heb laten vallen omdat ze de hele tijd over zichzelf bezig zijn. Maar ze deden ook wel dingen voor me, alleen nooit luisteren.
Ik zou zo graag weer meer willen geven (zoals vroeger), maar het lukt me niet echt. Ik voel me niet integer als ik interesse veins, maar ik doe het wel.
Een andere vriendin die me wilde trakteren maar telkens heel laat belde ("morgen kan ik") heb ik gezegd dat ik het vroeger wil weten en als ze echt met me wil gaan eten dat ze er dan gewoon tijd voor moet maken.
Mn zus belt ook nooit uit zichzelf,alhoewel ze het super vindt als ik zelf bel of langs kom. Maar nu denk ik : als jij niet es kan bellen, bel ik ook niet meer
Maar eigenlijk vind ik dat heel erg, want zo blijft er op de duur nog maar weinig over van mn vriendenkring.
Hoe wordt ik liefdevoller en opener naar mensen?