Ouders & Kinderen

Kinderen huilen om verschillende redenen : moe, verveling, "ik krijg mijn zin niet" etc. Het is dus niet enkel om verdriet omwille van één of andere nare gebeurtenis. Het huilen is ook niet stilletjes maar luidkeels. Je ziet het huilen ook bij kinderen die kunnen spreken en bij wie de communicatie met de ouders goed loopt.
Maar waarom huilen kinderen nog als ze kunnen spreken. Dus waarom huilen ze als ze ook kunnen zeggen "ik ben moe" of "ik vind het niet leuk dat ik mijn zin niet krijg" of "ik verveel me".
Wat is hier de functie van? Is het misschien iets wat de natuur zo geregeld heeft zodat ouders wel moeten kijken wat er aan de hand is? Of is dit een natuurlijk gedrag van een mens dat je afleert door je opvoeding etc?Of...?

Toegevoegd na 1 uur:
en zijn kinderen die veel hun zin krijgen als ze huilen sowieso verwend?

Onder invloed van de overgang kan de stemming nogal eens omslaan. Het ene moment is alles goed om vervolgens om te slaan in ruzie zoeken bijv.
Hoe kun je daar als man het beste mee omgaan, ik vind het heel moeilijk en vermoeiend

Toegevoegd na 6 uur:
Bedankt alvast, we kunnen er wel over praten op het moment dat zij weer rustiger is en ze krijgt al medicatie.
Als ik het zo van haar hoor en andere vrouwen die er mee kampen moeten het vreselijk voor de vrouw zelf.

Soms weet ik het echt even niet meer, vandaar de vraag

Ik krijg gitaarles van iemand die het mij heel goed uit kan leggen, maar als ik hem wil mailen met vragen zoals we hebben afgesproken, mailt hij mij nooit terug, ook een mailtje dat ik vraag om weer een les af te spreken, krijg ik pas na twee weken een bericht terug. Hij zegt dat hij ADHD heeft, waardoor hij heel veel dingen vergeet, maar kan ik daar het beste mee omgaan, want ik heb wel wat vragen over bepaalde oefeningen van gitaarspelen en wil ook geen andere leraar.

Toegevoegd na 9 minuten:
Het is bij hem thuis, veel goedkoper dan een ander. Ik wil les in shredding en heavy metal gitaar en dat kan niet veel docenten hier in de buurt. Hij is kritisch en dat heb ik niet vaak gehad dat een gitaarleraar zo kritisch is.

None

Mijn vriend (25) komt uit een gesloten gezin, hij is van jongs af aan gewend alles zelf op te lossen. Wat nu resulteert in bewust of onbewust verzwijgen voor mij.

Sommige dagen gaan gewoon goed, dan ineens vervalt hij in stilzwijgen en denkt duidelijk ergens over na, het enige dat ik er van mee krijg is ergenis of boosheid over dat gene wat hem bezighoudt.
Nu krijg ik soms iets te horen wat dus al maanden speelt!!

Ik wil zo graag weten wat er in hem omgaat, meedenken, helpen en begrip tonen, maar zonder dat ik weet waar het precies over gaat is dat erg lastig. En dan gaat het begrip eens ophouden ben ik bang.
Mijn voorzichtige optie om eens te gaan praten met een professioneel en onafhankelijk persoon werd (natuurlijk) direct afgedaan.

Dat hersenen van mannen anders in elkaar zitten dan die van vrouwen weet ik.
Maar hoe kan ik hem mij laten vertrouwen?