Ouders & Kinderen

Wel, hij heeft sowieso al examenstress maar hij is al jaren de beste van zijn richting en iedereen verwacht natuurlijk weer dat hij weer super goede punten gaat hebben...Hij is vanavond niet klaar geraakt en heeft morgen examens...
Zeggen dat ik niet verwacht dat hij weer de beste is werkt alleszins niet...Zeggen dat het wel gaat lukken is alsof ik verwacht dat het gaat lukken...Knuffel en zo ook al gedaan maar als het zo voor de rest van de avond verder gaat kan hij geen minuut meer leren...

Toegevoegd na 1 minuut:
Zeggen dat ik niet verwacht dat hij weer veel punten gaat hebben werkt alleszins niet...*

None

Het is waarschijnlijk uit met m`n vriend, we hebben wel al vaker ruzies gehad maar dit gaat veel verder. Hij heeft mij vorige week geslagen, me laptop een beetje kapot gemaakt en me beste vriendin hard tegen een deur geslagen waardoor ze nu last heeft van haar ribben en een beetje met ademhalen. Hij stookt ook heel erg in de vriendengroep (we hebben veelal de zelfde vrienden.)
Wij (vriendin en ik) worden heel erg buitengesloten nu en er worden nare filmpjes gestuurd :'(
Ik kan alleen nog maar huilen en ik ga kapot, ik kan het niet meer, ik ben iedereen kwijt en ik mis de tijden, weet iemand hoe ik dit kan op lossen en dat ik hem niet kwijt ben?? En dat het weer goed kan komen?

Ik worstel al weken met een groot probleem, en ik kom er niet uit!!!
We zijn in december een maand naar nederland gekomen om de feestdagen met de kinderen door te brengen..
Ik ging op een zaterdag naar mijn zoon toe, ik wilde hem verrassen om met hem een middagje te gaan shoppen, toen de deur open ging deed er een man open!! Die ik niet ken!!
Toen verscheen mijn zoon in ondergoed..ik was met stomheid verslagen,er ging van alles door me heen, hij liet me binnen en de man ging naar de slaapkamer, je hoeft er niet voor geleerd te hebben om te begrijpen wat zich daar had afgespeeld..
Ik kon geen woord uitbrengen en gaf mijn zoon de kans om te verwerken wat ik had gezien, daar hij nooit op geen enkele manier had laten merken dat hij op mannen viel, hij heeft in het verleden wel relaties gehad met meisjes maar het liep steeds stuk..
De man wilde weggaan, maar ik vroeg of hij toch wilde blijven, ik wilde graag erover praten..
We hebben dus uren gepraat, en ik hoe erg ik het ook vind, begrijp mijn zoon..
Hij is 28 jaar en hij heeft het recht om zijn leven te leiden hoe en met wie hij maar wilt.
Voor hem viel een zware last van zijn schouders, voor mij is hij ook niet bang geweest omdat hij weet dat ik ruimdenkend ben..maar zijn vader ..mijn man met wie ik nu 32 jaar lief en leed deel zal het niet willen accepteren, daar kennen we hem te goed voor..
Hoe vertel ik het zijn vader???

Ik heb ik een niet zo'n hele stabiele thuissituatie. Zelf kan ik daar inmiddels mee omgaan, heb ook 2 jaar bij een vriendin en haar ouders gewoond. Momenteel ben ik tijdelijk weer bij mijn ouders.

Mijn zusje van 17 voelt zich niet zo happy op het moment. Zij heeft zelf jeugdzorg gebeld na een flinke escalatie thuis. (Escalaties vinden al jaren plaats, wel met tussenpozen). Er is nu afgesproken dat zij in het centrum voor jeugd&gezin een aantal gesprekken gaat krijgen over hoe zij de sfeer thuis kunnen verbeteren.

Ik zie nu al weer voor me hoe dat gaat, dat gaat niets uithalen. Zelf ben ik al jaren met mijn ouders bij instanties geweest en er zijn tig gesprekken geweest, het heeft nooit iets geholpen. Zelfs al wel eens gehad over OTS. Tijdens gesprekken bagatelliseren mijn ouders altijd. (Deed ik zelf ook vroeger).

Mijn zusje voelt zich ongelukkig en reageert dat met heel veel woede af. Mijn ouders kunnen op de één of andere manier niet goed pedagogisch met haar omgaan. Laatst heeft mijn moeder mijn zusje uitgescholden voor trut en ook gezegd: ik ram je helemaal in elkaar. (fysiek geweld vindt niet plaats, maar ik vind het wel vrij heftig om zoiets al te roepen)

Tussendoor gebeuren er ook hele normale dingen, maar alsnog. Ik zie een opeenstapeling van jaren en jaren aan escalaties. Wat moet ik doen? Me er gewoon niet mee bemoeien? Zelf naar dat centrum gaan en het verhaal vertellen? Aan de ene kant denk ik van dit kan toch niet?Aan de andere kant, ze is al 17....