Ik heb een niet zo hele stabiele thuissituatie. Zelf kan ik daarmee omgaan, maar met mijn zusje gaat het niet zo goed. Wat kan ik doen?

Ik heb ik een niet zo'n hele stabiele thuissituatie. Zelf kan ik daar inmiddels mee omgaan, heb ook 2 jaar bij een vriendin en haar ouders gewoond. Momenteel ben ik tijdelijk weer bij mijn ouders.

Mijn zusje van 17 voelt zich niet zo happy op het moment. Zij heeft zelf jeugdzorg gebeld na een flinke escalatie thuis. (Escalaties vinden al jaren plaats, wel met tussenpozen). Er is nu afgesproken dat zij in het centrum voor jeugd&gezin een aantal gesprekken gaat krijgen over hoe zij de sfeer thuis kunnen verbeteren.

Ik zie nu al weer voor me hoe dat gaat, dat gaat niets uithalen. Zelf ben ik al jaren met mijn ouders bij instanties geweest en er zijn tig gesprekken geweest, het heeft nooit iets geholpen. Zelfs al wel eens gehad over OTS. Tijdens gesprekken bagatelliseren mijn ouders altijd. (Deed ik zelf ook vroeger).

Mijn zusje voelt zich ongelukkig en reageert dat met heel veel woede af. Mijn ouders kunnen op de één of andere manier niet goed pedagogisch met haar omgaan. Laatst heeft mijn moeder mijn zusje uitgescholden voor trut en ook gezegd: ik ram je helemaal in elkaar. (fysiek geweld vindt niet plaats, maar ik vind het wel vrij heftig om zoiets al te roepen)

Tussendoor gebeuren er ook hele normale dingen, maar alsnog. Ik zie een opeenstapeling van jaren en jaren aan escalaties. Wat moet ik doen? Me er gewoon niet mee bemoeien? Zelf naar dat centrum gaan en het verhaal vertellen? Aan de ene kant denk ik van dit kan toch niet?Aan de andere kant, ze is al 17....

Weet jij het antwoord?

/2500

Je kan extra veel met je zusje omgaan. Zodat ze toch wat blijer is. Ook is het goed om met haar praten zodat ze haar hard kan luchten, Succes en sterkte.

Ja, ook naar dat centrum gaan en je verhaal vertellen, zeker als je bang bent dat je ouders de situatie weer gaan bagatelliseren. Zo weet je zeker dat je zus hulp krijgt.

het is heel persoonlijk natuurlijk maar omdat het zo heftig en structureel denk ik dat leeftijd niets zegt over het kunnen 'handelen' van de situatie. je kan het haar min of meer uit laten zoeken zodat je zelf geen gedonder krijgt met je ouders. van de anderen kant zijn je ouders verantwoordelijk voor hun gedrag waarmee ze de situatie creeren waar je zusje zich niet prettig bij voelt. ze mogen m.i. op hun verantwoordelijkheden worden gewezen, want deze hebben ze natuurlijk als ouders naar hun kinderen toe. als jij je zusje kan helpen door mee te gaan op een gesprek en haar te steunen door te vertellen dat het wel degelijk een nare toestand kan zijn zal het haar helpen en zal je haar enorm steunen. jij hoeft het niet op eigen houtje te doen of vóór haar te doen en je hoeft het niet aan haar over te laten. je kan aangeven dat je bereid bent om met haar mee te gaan en je verhaal te doen zodat ze zich serieus genomen voelt (ook als je ouders mogelijk hun zegje moeten doen en gaan bagatelliseren) je bent ouder dan haar en je weet hoe de vork in de steel zit. hiermee kan je je zusje vast goed helpen en bijstaan, maar laat haar zelf de regie houden. ze is wel 17 maar kan alsnog wel aan haar tax zitten en even door de bomen het bos niet meer zien en dan is een oudere zus die er voor haar is toch wel heel erg prettig lijkt me :) succes, ook voor je zusje.

De CJGs waarmee ik samenwerk zijn (vaak terecht, soms onhandig) nogal geneigd om vast te houden aan regeltjes over wie wanneer bij welk gesprek mag zitten. Afhankelijk van wat voor traject er ingezet is, kun je dus gemakkelijker of moeilijker invoegen. Hoe cru ook: als er sprake is van justitiele ingreep na fysieke escalatie, is er meer mogelijk dan bij vrijwilligheid (welkom in de Nederlandse maatschappij:-(). Wat in ieder geval helpt is, wanneer je zus en/of je ouders aangeven dat ze jou graag in de gesprekke willen betrekken. Uit je verhaal maak ik op dat dat waarschijnlijk bij je zusje zal moeten liggen. Verder kun je je zus vooral steunen door er natuurlijk voor haar te zijn, haar te laten zien dat ze ook kan opgroeien tot een sterke meid ondanks de rotstuatie, nu ja dat weet je zelf beter dan wie ook.

Bronnen:
werkrvaring

Je zusje is bijna volwassen. Eigenlijk kun je niets doen dan alleen het goede voorbeeld geven. Help haar vertrouwen te hebben in zichzelf en haar toekomst. Waarom zouden de gesprekken niets uithalen? Prijs haar moed en prijs haar dat ze zelf stappen heeft ondernomen, om haar situatie te verbeteren en laat zien dat je van haar houdt.(Dat is het allerbelangrijkste).

Bronnen:
Mijn opleiding (dominee)

Toen jij destijds het huis uit vluchtte, bleef je zusje daar achter in, voor haar, weinig aangename omstandigheden. Ze was toen bovendien nog erg jong en ze heeft het leven met haar en jouw ouders daarom ook nog heel lang moeten volhouden. Ik vind het om deze reden ook bepaald niet gek dat zij nu af en toe heel opstandig en boos reageert op haar omgeving. En natuurlijk mag jij haar nu zeker niet in de steek laten. Ze heeft uit pure wanhoop contact gezocht met jeugdzorg, eenvoudig omdat zij geen andere mogelijkheden meer zag. Jij weet uit eigen ervaring dat de te verwachten resultaten met JZ ongeveer 'nul' zullen zijn. Ik vermoed dat zij dat ook wel weet. Ze is feitelijk dus op de liefde van haar zusje aangewezen, dus, nogmaals, laat haar niet in de steek. Wat jij voor haar kunt doen is het volgende: Schrijf heel het bovenstaand verhaal' op en toon dat de mensen van jeugdzorg. Eis het wèl meteen terug, zodat men je ouders niet op de hoogte kan brengen van jouw inmenging. Let ook goed op dat men er geen kopie van maakt. Vang je zusje zoveel mogelijk op en laat haar zoveel mogelijk bij jou haar verhaal doen. Ik vrees namelijk dat ze geestelijk 'op breken'staat. En zodra jij weer bij je ouders weg kunt..neem dan, indien mogelijk, je zusje mee, want haar nòg eens helemaal alleen achterlaten in die beroerde omstandigheden mag je haar liever niet meer aandoen. Met deze laatste opmerking bedoel ik natuurlijk niet dat jij schuldig zou zijn aan haar pijnlijke/verdrietige situatie, hoor. Groetjes en sterkte, Ton

probeer vooral elkaar te steunen! en in moeilijke periodes geen dingen zeggen die je uiteindelijk toch niet meent

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100