Ouders & Kinderen

Hallo iedereen,
Ik ben 16.5 jaar. Ik ben van nature een doorbijter en heel koppig, maar sedert een half jaar gaat niets correct meer thuis. Mijn vader is een alcoholieker en heeft een hartstilstand gehad (dit jaar augustus) omdat hij te veel dronk. Hij overleefde het en dit was een soort nieuw begin voor ons omdat hij niet meer mocht drinken en er dus terug zonder spanning geleefd werd... Draait dit toch uit op een nachtmerrie, mijn vader drinkt terug, ik voel me in de steek gelaten terwijl mijn moeder me de schuld geeft dat ie nog leeft door mij en dat als ik er niet was dat ze hem zou laten gestorven hebben in de tuin.(komt best wel pijnlijk aan wat ze zegt) Mijn zus en moeder hebben het ook moeilijk maar ze blijven op hun tanden bijten. Ik kan er niet meer mee overweg en snijd mezelf. Gisteren (kerstmis) hebben ze het opgemerkt dat ik mezelf sneed en heb ik 'letterlijk' klappen gekregen. Mijn moeder sloeg me een bloedneus en zei me dat ik naar een psycholoog moet gaan en dat ik om 18 jaar het huis uit moet. Ik zie mijn moeder graag maar toch sta ik haar niet uit. Ik voel me leeg en het enige wat ik nu voor mezelf hoop is dat ik op mijn eigen kan leven en mijn ouders nooit meer hoef te zien. Zeg me nou niet dat ik met hun moet praten want dit probeer ik al een jaar (papa is zat, mama zegt dat ik moet doorbijten), ben ik echt zo hopeloos of is dit een normale situatie en ben ik het dat niet sterk genoeg is? :s

Mijn vriend kan soms zo een eigenaardige stemming hebben. Vroeger sloofde ik me dan uit om dit om te keren maar nu neem ik gewoon afstand.
We hadden gisteren een heel leuke kerst bij mijn dochter, die we samen in alle vrede hebben voorbereid. Maar vanochtend had hij die bui die ik zo goed ken. Hij is dan heel onrustig en wil "buiten".Was uit zijn hum omdat ik zei dat er op kerst geen markt stond en geen winkels open zijn.Bij het wandelen keek hij extreem om zich heen, liep een paar maal de straat over om iets te lezen enz. Hij luisterde amper, leek in zijn eigen wereldje te leven met mij als "decoratie".
Wij staan aan een galerij te kijken, komt de man naar ons toe en zegt "kom gerust binnen, ik bijt niet hoor" dus we gingen naar binnen. Hij zei geen woord. Nadien zei hij nog niks, we wandelden gewoon naast elkaar. Tot mijn dochter belde om te horen hoe het met ons was. Ik zei haar met een lachje "wel prima, maar... is niet echt in zn hum vandaag" en toen was het hek van de dam... "hoe durf je te liegen. Daarnet verplicht je me om mee in die galerij te gaan kijken, je hebt met tot niks te verplichten etc etc..."
Omdat ik die buien nu al wat ken bleef ik kalm en zei "kom we gaan iets drinken". In het café zei hij " we gingen wandelen, niet iets drinken" (terwijl we dat vaak doen, spontaan iets gaan drinken).Enfin, wij naar huis en hij ervan door alweer, naar zijn moeder. Hoe krijgt hij toch die gekke buien, het lijkt dan net een verwend kind dat ruzie zoekt.

Als je zwanger bent, mag je niet te snel gewicht verliezen omdat de gifstoffen opgeslagen in je vetcellen vrij komen. Nu vroeg ik me af of dat ook geldt voor borstvoeding: komen schadelijke stoffen in de moedermelk als de moeder veel gewicht verliest?

Toegevoegd na 1 dag:
Het gaat hier niet om extra gewicht dat de moeder tijdens de zwangerschap heeft erbij gekregen maar om een moeder met overgewicht voor de zwangerschap.

Hele vreemde vraag, maar zou dat kunnen? Als er bepaalde zaadcellen bij een vrouw worden ingebracht, kan ze er dan zwanger van worden? Uiteindelijk is er tegenwoordig zo veel mogelijk...