Ouders & Kinderen

Ik en mijn vriend regelen nu al voor het 3e jaar op rij het kerstdiner. Wij hebben het altijd zelf betaald en geregeld. Dit jaar hebben wij wat minder geld dus kunnen wij het niet helemaal zelf betalen. Hoe kan ik op een beleefde manier vragen of familie ook wat meeneemt ? Het hoef niet veel te zijn b.v. een fles cola of een stokbroodje. Zodat wij toch iets minder boodschappen hoeven te doen. p.s. wij hebben hun niet uitgenodigd omdat we wisten dat we niet zoveel geld hebben. Maar er is van uit gegaan dat wij het dit jaar weer zouden doen & wil hun niet teleur stellen . We willen het wel doen maar alleen als iedereen iets meebrengt en wij voorderest zorgen

Toegevoegd na 17 minuten:
Hun hebben ook erg weinig geld en daarom vind ik het lastig om het te vragen. Heb het net aan het zusje van mijn vriend gevraagd of ze misschien een fles cola mee kan nemen als ze hierheen komt met kerst. Daarop kreeg ik het antwoord : Jullie regelen het toch met kerst Ik heb geen geld. Daarom ben ik bang voor de rest van de reacties als ik het vraag.

Ik ben 22, mijn vriendin 20. Ze is onzeker en vraagt veel aandacht aan me. Nu ben ik iemand die zelfstandig is, niet elke dag perse veel contact nodig heeft met partner. Ik vind het fijn om te smsen maar mijn vriendin wil het liefst 100+ smsjes per dag versturen. Met een niet boeiende inhoud, wat ik dus onnodig vind. Ze vraagt op elke manier aandacht, blijft smsen en zou het liefst willen dat ik elke dag bij haar ben. Ik wil dat niet, ik wil ook met mijn vrienden uit kunnen gaan etc etc. Nu heb ik haar op haar gedrag aangesproken en blijkt dat ze in haar vorige relaties een paar keer bedonderd is. Nu is dit niet mijn probleem, ik geef haar geen enkele reden om jaloers te zijn of iets dergelijks. Ze zit nu wel bij een psycholoog om van haar onzekerheid af te komen. Ze pakt veel dingen negatief op en ik ben zelf iemand die moet 'leven'. Ik begin me er ook steeds meer aan te ergeren en ik heb haar verteld dat als dit zo lang doorgaat dat ik het zelf ook niet meer zie zitten. Dan zegt ze ook wel dat ze minder smst maar dit gaat een paar dagen goed en dan begint ze weer. Ze moet gewoon zelfstandig worden, veel met haar vriendinnen gaan doen en ook een eigen leven leiden. Dit heb ik haar verteld maar super veel actie onderneemt ze niet. Ik heb af en toe gewoon de neiging om een dag af te zeggen en niet te komen, om het gezeik maar achterwege te laten. Constant blijven zeuren of meisjes me toegevoegd hebben op facebook etc. Terwijl ik zo helemaal niet bij haar ben.

Toegevoegd na 2 minuten:
½jaar

Ik heb de afgelopen 2 jaar behoorlijk wat meegemaakt. Een behoorlijke heftige relatie achter de rug met alles er op en er aan. Ondanks slechte tijden houden we nog steeds ontzettend veel van elkaar. We zijn meerdere malen uit elkaar geweest, toch steeds weer terug samen gekomen. Hij loog, en na een rit van verandering kon ik hem nog steeds niet geloven. Wat natuurlijk niet eerlijk en fijn voor hem was.. Nu zijn we een tijd goed uit elkaar geweest onder het motto, ondanks de liefde werkt het niet. Maar beide kunnen we echt niet zonder elkaar. We hebben besloten een tijd te latten, maar ik heb nog steeds mijn probleem.. Ik wil hem vertrouwen maar weet nu al dat ik daar moeilijkheden mee ga krijgen. Het is oneerlijk en dubbelzinnig, want ik weet dat het nergens voor nodig is. Ik ben niet graag alleen en denk vrij snel dat er iets aan de hand is wanneer hij niet snel genoeg reageert of snel genoeg langskomt.. Dit is sinds de schade door zijn leugens van toen. Het is dus een gevoelskwestie, ik weet dat het onnodig is. Hoe bekijk je het positief als partner even geen behoefte aan je heb.., hoe ontloop je de drang om alles te checken, hoe schakel je ireeel gevoel uit? hoe ga ik hier mee om? alvast bedankt

Lijkt me een simpele vraag maar toch complex.