Ouders & Kinderen

Ik ben nu 21 en mijn vriendin ook. Ze is vol met leven en wil van alles doen met of zonder vrienden. Ik aan de andere kant niet. Ik heb al dusdanig veel gedaan dat veel dingen mij domweg niet meer interesseren. Een aantal voorbeelden; een keer flink het gaspedaal induwen lijkt mijn vriendin fantastisch, ik heb dit al te vaak gedaan. Een keer langs vrienden vind ik niet nodig, ze hebben niet veel nuttige dingen te vertellen en net doen alsof ik het nuttig vind kan ik niet. Stappen heb ik gezien ik ga liever rustig op de bank zitten in plaats van capriolen uithalen om maar aandacht te krijgen, ga zo maar door. Mijn vriendin is dit stadium nog niet voorbij. Ik vind dat niet erg tenzij ik er bij betrokken word omdat ik me dan anders voor moet doen dan ik ben. Ze stoort zich zelf wel aan het feit dat ik de wereld zo zwart op wit zie en zelfs cynisch lijk te zijn. Ik vind haar een super toffe meid en ik zie zeker een toekomst. Dus heeft iemand tips hoe ik het voor mezelf draaglijker te maken om dan maar even een masker op te zetten en het voor haar te doen?

Door allerlei omstandigheden, moeilijke periodes etc heeft het er toe geleid dat we nog maar nauwelijks met elkaar praten. En dan heb ik het niet over de dagelijkse dingen maar over het echt serieus en goed met elkaar kunnen praten. Ik mis dat ontzettend en voor mij is het zo belangrijk ik een relatie. Soms begin in erover alleen dan krijg ik als bot antwoord dat we niet meer goed kunnen praten vanwege wat er allemaal voor moeilijkheden zijn gebeurd. Dat was het dan eigenlijk en daar moet ik het mee doen. Er dan verder over praten waarom we niet praten of hoe dat op te lossen wordt eigenlijk genegeerd en loopt meestal uit op een ergernis. Ik vindt het zo erg dat we het niet meer goed kunnen omdat het goed met elkaar praten ons ook ooit bij elkaar heeft gebracht. Ik wil het terug, maar hoe?

Voorbeeld: mijn hondje was ernstig ziek en ik was verdrietig. Zij vragen alleen maar wat de dierenarts kostte.
Vier van de zeven kinderen komen al jaren niet meer bij mijn ouders, omdat we het allemaal zwaar hebben gehad.
Toch probeer ik steeds weer steun bij hun te vinden, zoals met het zieke hondje, en raak ik steeds teleurgesteld. Hoe kan ik hiermee omgaan?
Nog meer voorbeelden: van kinds af aan hoor ik al: 'wat ben jij toch een vreemd kind.' Ik wilde een plukje vacht van het overleden hondje: 'wat heb je daaraan?' Mijn vader heeft ruzie met de halve wereld, en het ligt altijd aan de ander.

Is dit ook herkenbaar voor anderen hier?

Ik heb deze vraag gister ook gesteld maar toen was die verwijdert dus ik stel hem op nieuw.

Mijn broer doet de laatste tijd heel dreigend naar mij en ik wordt er echt bang van, omdat het soms ook niet alleen bij dreigen blijft. Ik had een keer een discussie met hem en hij werd in een keer zo boos dat hij me zo hard duwde dat ik met mijn hoofd tegen de brievenbus aan viel en een snee in mijn wenkbrauw kreeg. Blijkbaar heeft hij daar niet van geleerd want laatst duwde hij me op de grond toen ik mijn tanden aan het poetsen was. Hij scheld me altijd uit en zegt dat, best grof maar ik zeg het, als ik mijn [verwijderd door moderatie] niet houw dat hij me slaat en dan komt hij dreigend voor me staan, en gister had ik weer een discussie met hem en dan zegt hij van ja moet je nu klappen of later beter hou je nu je smoel dicht, en dan durf ik ook echt niks meer te zeggen, en toen kwam hij voor me staan en zegt hij; ik hoop dat je [verwijderd door moderatie] krijgt in je [verwijderd door moderatie]. Hij duwt me heel vaak echt gewoon op de grond. Ik kan er niet meer tegen en zit er echt aan te denken om aangifte te doen, want ik vind het niet fijn om bedreigd te worden en ook nog eens echt pijn gedaan wordt door hem. Mijn ouders zijn gescheiden en ik heb ook nog een andere broer, die is om dezelfde reden bij mijn vader gaan wonen. Mijn moeder zegt er altijd wat van maar het heeft geen nut. Ik ben 15, mijn broer waar het om gaat is 17, en mijn andere broer is 20.

Ik moet 10x vragen of ze even willen luisteren maar ze praten gewoon door met elkaar Wat is een gepaste manier om ze wel te laten luisteren? Of een gepaste 'traf'?
Ik heb ze er al heel vaak op aan gesproken maar ze blijven niet luisteren...