Samenleving

Dat sommige mensen een guru volgen snap ik. Maar een voetbalclub?

Het leven kan hard zijn. Een gelovige kan troost putten uit het idee dat alles een bedoeling heeft en dat we voortleven na de dood.
Als men atheïst is, waar kan men dan troost in vinden?

Zo gauw de deurbel gaat (en het is een gast die ik niet verwachtte), loop ik rood aan en schieten de zenuwen door mijn lichaam. Hoe kan dit?

Ik ben niet bang voor mensen in het algemeen en heb ook geen problemen met het ontmoeten van mensen.