Samenleving

Het hele land was in rep & roer, maar nu hoor je er niets meer over

Ik heb soms het gevoel dat ik overal achter aan moet rennen, en ik doe er zo mijn best voor. Mijn talen ken ik, ik heb genoeg kennis van alles wat maatschappelijk is en toch vind ik het zo moeilijk om de kleine dingen in het leven te ervaren of te doen. Ik weet bijvoorbeeld niet hoe ik gedag zeg tegen iemand die ik ken als (vage) kennis, ik tel mijn stappen, denk in mijn hoofd: nu! en zeg 'hallo', maar tussen die stappen door dat ik hallo zeg en ik die gene zie heb ik geen idee welke kant ik dan moet op kijken. Zulke dingen kun je ook niet leren, denk ik, het is gewoon gevoel, maar dat gevoel mist bij mij een beetje. Ik vind niet moeilijk om met mensen om te gaan, ben ook helemaal niet verlegen maar als ik in een grote groep ben dan val ik er heel snel buiten. Ik heb er al heel veel over nagedacht, heb alle mogelijkheden in mijn hoofd op genomen, of het nou aan mij lag, of aan de maatschappij om mij heen. Ik weet dat heel veel mensen me waarderen zoals ik ben, en ik doe dat ook. Maar waarom let ik dan zo op de dingen die zo onzichtbaar zijn? Soms als ik besef dat ik niet functioneer in de maatschappij dat voel ik me diep ongelukkig en eenzaam, vooral in de wereld om mijn heen waar iedereen vrienden heeft en gelukkig is. Ik hoop dat iemand dit gevoel ook wel eens heeft, en dat ik niet de enige ben.

Ik heb daar namelijk vreselijk veel zin in;-)