Waarom heb ik soms het gevoel dat ik niet goed kan mee doen met de maatschappij?

Ik heb soms het gevoel dat ik overal achter aan moet rennen, en ik doe er zo mijn best voor. Mijn talen ken ik, ik heb genoeg kennis van alles wat maatschappelijk is en toch vind ik het zo moeilijk om de kleine dingen in het leven te ervaren of te doen. Ik weet bijvoorbeeld niet hoe ik gedag zeg tegen iemand die ik ken als (vage) kennis, ik tel mijn stappen, denk in mijn hoofd: nu! en zeg 'hallo', maar tussen die stappen door dat ik hallo zeg en ik die gene zie heb ik geen idee welke kant ik dan moet op kijken. Zulke dingen kun je ook niet leren, denk ik, het is gewoon gevoel, maar dat gevoel mist bij mij een beetje. Ik vind niet moeilijk om met mensen om te gaan, ben ook helemaal niet verlegen maar als ik in een grote groep ben dan val ik er heel snel buiten. Ik heb er al heel veel over nagedacht, heb alle mogelijkheden in mijn hoofd op genomen, of het nou aan mij lag, of aan de maatschappij om mij heen. Ik weet dat heel veel mensen me waarderen zoals ik ben, en ik doe dat ook. Maar waarom let ik dan zo op de dingen die zo onzichtbaar zijn? Soms als ik besef dat ik niet functioneer in de maatschappij dat voel ik me diep ongelukkig en eenzaam, vooral in de wereld om mijn heen waar iedereen vrienden heeft en gelukkig is. Ik hoop dat iemand dit gevoel ook wel eens heeft, en dat ik niet de enige ben.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

De wereld is niet zoals het lijkt. Er is best wel veel verborgen leed en eenzaamheid. Ik ken vele mensen uit mijn directe omgeving die de weg kwijt zijn. De maatschappij verhard, we moeten werken en produceren, inplaats van mensen worden we nummers, die hun geld op moeten brengen. Vandaag las ik dat er steeds minder handen in de zorg komen. Met een kleine groep, vliegend je werk moeten doen, om toch klaar te kunnen komen. De wetenschap benadrukt nog eens dat we een reeks van toevalligheden zijn, en dat het dus toeval is dat je hier rond loopt. Van dit alles wordt je niet echt vrolijk. Wat ik je kan adviseren is om je gewoon met de stroom mee te laten drijven. Wees jezelf, en vind en houdt je balans. Maak jezelf gelukkig met de kleine dingen, en als je goed rondkijkt zijn er altijd mensen die van je houden. Laat je koesteren in die liefde. Wees ook niet te streng voor jezelf, laat de maatschappij de maatschappij, en leef gewoon je eigen leven, zoals jij denkt dat het goed is. Als je het soms even niet meer weet, het geeft niet. Laat liefde ook je deel zijn, voor jezelf en voor je medemens. Want wat je geeft krijg je ook weer terug.

Dat stappentellen en dat moeite met contact hebben en niet weten waar je kijken moet kan misschien wijzen op autisme. Misschien moet je je er eens in verdiepen. http://nl.wikipedia.org/wiki/Autisme Ik weet niet of dit hele nuttige info is, maar je kunt altijd kijken.

ik herken wat je zegt, maar je redeneert nog steeds zoals ik vroeger deed. ik heb niet (meer) het gevoel dat ik tekort kom en dat ik iets mis. ik stel mezelf geen doelen (meer) die ik niet kan nakomen. ik ben tevreden met wat ik heb en streef er niet per definitie (meer) naar om verder te komen. als zich een nieuwe mogelijkheid voordoet zal ik zeker meeliften, maar het hoeft niet (meer). sinds ik die dwangmatige druk van me heb afgeschud voel ik me beter. wat anderen denken zal me worst wezen. ik doe wat ik wil want ik doe het voor mezelf en voor degenen die ik lief heb en die zijn dik tevreden. de rest kan het apezuur krijgen, laat ze maar denken. ik hoef mezelf niet meer te bewijzen, want ik ken mezelf al lang goed genoeg om te weten wie ik ben. ik weet dat ik door de mensen om mij heen, mijn vrienden en veel mensen uit de gemeenschap waar ik woon bijzonder gewaardeerd wordt, om hetgeen dat ik doe, gedaan heb en nog zal doen. dat is mij meer dan voldoende. hierdoor ben ik veel relaxter en gelukkiger geworden. ik wens je net zoveel geluk toe als ikzelf heb gevonden

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100