Waarom schrijven we té en café hetzelfde, maar spreken we het geheel anders uit?

Kortom: zit er verschil in de uitspraak van het streepje van té (de nadruk leggen op te veel) en van café?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Ik lees veel foute en halve antwoorden. Dit is het juiste antwoord. De streepjes in café en té (als in ‘té groot’) heten in beide gevallen accent aigu, maar het gebruik en de uitspraak verschillen. Café is een leenwoord uit het Frans. Bij de meeste leenwoorden is het accent aigu verdwenen, bijvoorbeeld etage, rechaud en employee. Het accent aigu blijft wel staan als dat voor een juiste uitspraak van het woord noodzakelijk is, bijvoorbeeld in logé, employé en dus ook café. Vandaar /kafee/. Het accent aigu wordt ook als nadruksaccent gebruikt: vóór de behandeling, nú in de aanbieding, dé netwerkspecialist. In deze gevallen geeft het streepje aan dat je de klinker(s) met meer nadruk moet uitspreken. Het is dus niet ‘dee specialist’ maar ‘DU specialist’. Vroeger was de regel anders. Toen zette je op een korte klinker een accent grave om hem nadruk te geven (tòpadvocaat, kouwe kàk) en op een lange klinker één of twee accent aigus (dáár, déze). Deze regel is echter een tijdje geleden aangepast, ik geloof met de spellingwijziging van 1995. Nu is de regel dat je altijd het accent aigu als nadruksaccent gebruikt, dus op zowel korte als als lange klinkers. Dus schrijven we nu hét adres, eróp of erónder en dus ook té groot. Er is wel weer een uitzondering, namelijk hè zoals in ‘Mooi weer hè.’

Bronnen:
oa. 'Vraagbaak Nederlands' door Eric Tiggeler

volgens mij heeft dit te maken met het streepje op cafe schrijf je het zo ’ en op te schrijf je het zo ‘

het is tè laat geworden in het café, dat is het verschil.....

Met een accent aigu (á, é, í, ó, ó) geeft men aan nadruk te leggen op een... Ik noem het maar even een 'harde' klinker. Op een é merk je dit goed, zoals in het door jou gegeven voorbeeld 'café'. Je hoort in het woord een echte 'e'. Met een accent grave (à, è, ì, ò, ù) maken we er een 'zachte' klank van. Als ik jouw voorbeeld 'tè' even gebruik, merk je dat het van een 'e' een 'uh' klank maakt. Het gebruik van een accent aigu bij woorden waar je de 'uh' klank (in geval van een 'e') of een 'ah' klank (in geval van een 'a') wilt benadrukken of aanduiden, is dus fout; we gebruiken daarvoor een accent grave. Het is café en tè.

Waarom schrijven 'we'...? Nou, ik niet hoor. Té is gewoon suf. Een accent verandert de klank van sommige klinkers (met name de e), dus moet je het dan niet gebruiken om nadruk te leggen. Nadruk geef je dan door hoofdletters te gebruiken, of je schrijft een woord vet/cursief/onderstreept. Tóch of dús zijn eigenlijk ook niet correct, maar die kunnen weinig kwaad. Niemand zal er snel een andere o of u bij denken omdat die klinkers weinig met accent (en dus veranderd van klank) in het Nederlands gebruikt worden. Maar té en dé lezen als tee en dee. En dè wordt het bèèè-geblaat van de è in crème.

Accent aigu(acutus)en grave é è zijn van oorsprong Franse tekens ...en die staan ook dusdanig op een AZERTY toetsenbord....en worden aan van oorsprong franse woorden gegeven. De andere is een beklemtoning op de alt %-ù toets (azerty)...dan heb je té ...lijkt hetzelfde maar is niet Frans. Maar alleen bij handschrijven kan je het verschil zien ...de andere ' ...staat op (azerty) altijd vóór en ná een woord.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100