Ken je het gevoel van heimwee en hoe ga je daar mee om?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

ja ik ken het, vroeger als kind logeerde ik bij een vriendinnetje van mij. Haar moeder hoorde ik iets zeggen over mijn ouders. Toen begon ik me bezorgd te maken. en kreeg ik heimwee. begon toen ook te huilen. Toen werd het alleen maar erger dus. Het effect hier op is, dat ik nu, als kinderen hier willen slapen. ik ze altijd laat merken dat als ze naar huis willen dat ze dat kunnen. al is het midden in de nacht. een keer heeft een kind s-avonds gezegd dat hij naar huis wilde. heb hem ook naar huis gebracht toen. nu is het zo dat dit het enige adres is waar hij wil slapen. aldus zijn ouders. het is ook niet zo dat ik vind dat iemand met heimwee moet gaan zitten kniezen hoor. maar gewoon laten zien dat alles ok is, geeft rust. nu heb ik eigenlijk geen last meer van heimwee. ga ook gewoon lekker op vakantie enz. geen probleem Heimwee komt vaak omdat je je zorgen maakt/ of iets mist waar bij je je fijn voelt. Het is gewoon een gevoel. en gevoelens mag je best serieus nemen, ook bij kinderen. gaan kniezen is weer het andere uiterste, dus afleiding helpt ook goed. (vaak als het eerst even benoemd is.) persoonlijk vind ik het niet iets waar je je voor schamen moet. het verteld eigenlijk gewoon dat je het ergens heel erg naar de zin hebt. en dat wil niet zeggen dat je het dan op de andere plek niet naar de zin hebt. (al kan dat wel het geval zijn) dat zijn namelijk 2 verschillende dingen. die vaak (helaas) niet zo gezien worden. want ook ik had het eigenlijk heel erg naar mijn zin bij mijn vriendinnetje toen.

Ja, dat ken ik heel goed. Wat ik dan doe is er zo weinig mogelijk aandacht aan geven. Andere dingen gaan doen, afleiding zoeken. In de wetenschap dat het eerst minder wordt om na verloop van tijd te verdwijnen. En dan voel ik me helemaal thuis in mijn nieuwe omgeving. Wat voor mij dus werkt is vooral niet zwelgen in het heimwee-gevoel.

Ik ken het maar wat goed, het kan heimwee zijn naar een plek maar ook naar een persoon. Even snikken en weer door! Wat moet ik anders?! Hoe langer je erbij stil staat hoe moeilijker je het jezelf maakt ben ik bang :( En gewoon uitleven naar het moment dat je terug bent waar je wilde zijn en genieten van dat moment hoe lang of kort dat ook duren mag.

Vroeger als kindzijnde had ik dat zeker. Grote problemen als ik naar school moest en helemaal als we op schoolreisje gingen. Ik wist er toen niet mee om te gaan, alleen maar huilen. Nu heb ik het ook nog, maar dan in een andere vorm. Als ik op vakantie in het buitenland ben, mis is Nederland wel 's een beetje (de kinderen, de kat, m'n huis) en als ik terugben, mis ik het vakantieland weer. Een beetje dubbel, dus altijd wel een beetje heimwee naar iets.

Nee eigenlijk ken ik dat niet! Vroeger met schoolkamp al niet! Wel een keer op vakantie geweest zonder hond, die miste ik natuurlijk wel!

Heimwee, een vooral bij kinderen en jonge mensen voorkomend, alles overheersend terugverlangen vanuit een vreemde omgeving met andere en ongewone levenswijze naar de oude vertrouwde omgeving, d.w.z. de geboortestreek en m.n. het ouderlijk gezin, waar men is opgegroeid. Bij nader onderzoek blijkt het, zonder dat de lijder aan heimwee zich dat bewust is, om het gemis van m.n. de moeder(figuur) te gaan. Er kunnen zich verontrustende verschijnselen bij voordoen, o.a. zeer slechte eetlust, angst, diepe depressies (heimweedepressie), en soms impulsieve doorbraken in agressieve, gewelddadige richting. Terugkeer naar huis geeft snel herstel. Indien het vooral gaat om een sterk gemis van een bepaalde persoon (bijv. de partner) of bepaald levenspatroon of om het slecht verdragen van de vreemde en nieuwe situatie zonder contactmogelijkheden met vroegere bekenden en zonder dat men in staat is nieuwe contacten te leggen, dan is het wegkomen daaruit de belangrijkste drijfveer van het terugverlangen. Men spreekt dan van pseudo-heimwee. Bronnen: Grote Winkler Prins Encyclopedie Heimwee : een anatomie van het verlangen naar elders / Jeroen Brouwers Jaar: 2004, Uitgever: Amsterdam, 2004 Tips voor het omgaan met heimwee vindt u in de bijgevoegde bron. (RJ)

Bronnen:
http://www.leidenuniv.nl/ics/sz/so/persoon...

Mijn eerste heimwee-probleem had ik toen ik een jaar of 10 was en ging logeren bij een hele leuke tante en oom. Ik wilde terug naar huis en bleef maar huilen, uiteindelijk praatte mijn tante me een paar avonden om, want voordat ik naar bed ging was het het allerergst. Overdag voelde het als een zwaar gevoel in mijn buik, maar liet ik me nog afleiden door de leuke dingen daar. Maar op den duur was het niet meer te doen en ging ik snachts in bed plassen, tot mijn grote verdriet en schaamte. Ook mijn tante vond dat minder en bracht me toen razendsnel naar huis. Thuisgekomen was het probleem meteen verdwenen. Ik heb nog een keer ergens anders gelogeerd maar het probleem bleef precies hetzelfde. Later toen ik ouder werd en zelf op reis ging, bleef die knagende melancholie, maar ik kon me er meestal overheen zetten. Nu heb ik het redelijk onder controle, maar de eerste dagen ergens op een andere plek blijven moeilijk.

ja ik ken het wel, maar ik kan me als het nodig is ook (niet al te lang) er overheen zetten.

Ik heb vaak heimwee. Dit is het sterkst als ik naar Nederland ben geweest en dan weer terug ben. Ik denk dat dat is omdat ik de rest van de tijd er niet mee bezig probeer te zijn en dat soms ook echt niet ben. Als ik dan in Nederland ben geweest en dan weer terug hier ben, dan is het weer even dat heimwee gevoel wegstoppen. Het is dus altijd aanwezig, maar niet altijd even sterk. Het heimwee gevoel naar vroeger (m'n ouderlijk huis en de veiligheid van bij mijn ouders te zijn) dat is iets wat ik persoonlijk veel moeilijker vind. Waarschijnlijk omdat je niet terug in de tijd kan en dus die trip nooit kunt maken. Naar de Hema (1 van de dingen die ik super mis hier!!!) is niet altijd meteen mogelijk, maar op zich wel mogelijk. (Als de baas van de Hema ook hier op GV lid is... Kunt u misschien een filliaal in Manchester beginnen? Lijkt me heeeel fijn!)

nee dat ken ik niet ik voel me daar thuis waar ik mij op mijn gemak voel en dat kan overal zijn een kwestie van aanpassen.

heimwee kan je een soort van uitzetten. je bent bij je volle verstand en dat verstand kan je ook vertellen dat je je niet aan moet stellen en je zo weer thuis bent.. tenminste zo doe ik dat. als ik dan nog heimwee heb is het eerder een onbestemd gevoel en gaat er wat gebeuren. succes lekker streng zijn voorjezelf ;-)

Ja ik ken het gevoel heel goed. Heb heimwee naar verschillende plekken waar ik gewoond heb en naar iemand die ik intens heb liefgehad. Wat ik doe is er gewoon niet te veel aan denken. Je moet leven in het heden en niet in het verleden, daar doe je jezelf alleen maar pijn mee.

Ik ben geemigreerd naar Canada en het eerste jaar kon ik bijna geen hap door mijn keel krijgen van de heimwee (maar eigenlijk kwam dat ook doordat alles anders smaakt in het buitenland, zelfs hetgeen je zelf hebt klaargemaakt). Ik kon niet slapen en na het wakker worden voelde ik weer heimwee. Ik had een ongerust gevoel dat ik nooit meer zomaar naar het Stedelijk museum of het Vondelpark kon gaan of woensdags naar het gratis concert in het Concertgebouw. Maar het is een heel ander gevoel dan depressie want dat had ik in Nederland en om die reden kon ik vaak niet naar bovenstaande dingen zelfs al waren ze op loop afstand. Mijn heimwee is inmiddels gesleten want ik heb mijn leven opgepakt en geniet van de dingen die hier zijn (al kan ik nog steeds niet van eten genieten zoals in Nederland). Voor mij maakt het niet uit wat ik deed, het gevoel bleef steeds op de voorgrond, daarna raakte het steeds meer naar de achtergrond en vervolgens was ik het vergeten. Dus een actieve oplossing is er m.i. niet, het kost gewoon tijd.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100