Psyche

Hallo ik kreeg promotie in nov 2010 en sindsdien is het berg af gegaan met me. Kreeg alleen maar dwanggedachten ging steeds meer drinken en mijn ex maakte het na 7 jaar onverwachts uit. 7 weken erna is mijn vader onverwachts overleden. Het was een zware tijd. Dit was in mei 2012. Toen ben ik nog meer gaan drinken en ben ik paroxetine gaan slikken. 60 mg. De gekste dingen zijn nu uit mijn hoofd maar heb nog steeds ontzettende dwanggedachten naar het gebouw waar ik werk. Heeft iemand hier ervaring mee? Dat het medicijn echt op een gegeven moment alle gekke dingen uit je hoofd weg haalt. Ik denk dat ik gewoon echt een keer moet stoppen met bier drinken elke avond. Ik snap het allemaal niet waar die gedachten vandaan komen. Ik ben altijd een heel sterk en positief persoon. Ik genoot altijd van elke seconde van mijn leven. Ik wil heel graag snel helemaal beter zijn. Iemand tips?

nou, sinds kort heb ik de gewoonte om dus uit het niets mijn neusvleugels te bewegen. (je weet wel zo als ze op en neer gaan). hoe dit komt en hoe dit begon heb ik geen idee, en ik heb dit vooral als ik niet bezig ben of zo. of ik het heb als k praat of bezig ben heb ik geen idee. misschien obewust of niet, het probleem is dat ik dit zelf irritant vind en ik er niks aan kan doen. als ik het niet doe voelt mijn neus raar aan. ook ziet het belachelijk uit. mijn vraag is dus hoe kom ik hier van af, want ik heb dus geen idee, alvast bedankt ! (ik hoop dat het een beetje duidelijk is wat ik bedoel want ik zou niet weten hoe ik het anders uit zou moeten leggen)

Ik lees op dit moment een boek dat geïnspireerd is op de Oosterse filosofie. Daarin staat dat
- alle problemen beginnen met zelfverwijt
- dit zelfverwijt niet enkel je negatieve eigenschappen geldt, maar ook je interpretatie ervan (bv. "ik schaam me omdat ik niet voor mezelf ben opgekomen" en dan "ik schaam me omdat ik me altijd schaam")
- de meeste problemen ontstaan doordat mensen het slechte gevoel dat ontstaat door dit zelfverwijt, wegduwen. En dat je dus beter kan aanvaarden : okee, ik kom niet voor mezelf op, so what. Waarmee je je eigen waarde desondanks blijft voelen en erkennen.
- het slechte gevoel wegduwen gebeurt door
*associatie ("ik schaam me, oh zo vervelend, wat moet ik doen, ik moet er met iemand over praten". je valt hierbij dus samen met je eigenschap (snel schamen).
* dissociatie (bv. gaan joggen om je pijn niet meer te voelen omwille van je schaamte, compenseren ("Ik kén geen schaamte"), projecteren enz...)
De oplossing is integratie : je eigenschap aanvaarden als een vervorming van een oorspronkelijke positieve eigenschap (bv. bescheidenheid).

Nu heb ik ook een groot aantal boeken die net het omgekeerde zeggen. Dat je je als je bv. schaamte voelt moet zeggen "ik hou van mezelf, en kom nu voor mezelf op".
Dat is net het tegenovergestelde dus : je gaat hier het "negatieve" overstemmen met "positieve" boodschappen om jezelf zo te "herprogrammeren".

Kan louter aanvaarding van jezelf (integratie) op de duur ook leiden tot deze herprogrammatie?

Ik ben 70 jaar maar mijn hele leven al panisch voor muizen . Als ik bij ons thuis naar de zolder of de schuur moet hoor ik al geritsel van muizen terwijl er geen muis te vinden is.
Hoe kom ik van die angst af?

Op mijn werk moet ik rondes lopen, dit is nachtwerk. maar het gaat om een giga groot industrieterrein waar ik rond moet lopen, het is donker, en ik ben meestal helemaal alleen. hier heb ik wat angst die in met alle hulp en zaklampen niet weg krijg. Wat kan ik hier aan doen?