Psyche

Ik ben een meisje van 20 jaar. Laatste paar maanden ben ik heel er onzeker geworden. Ik ben gestopt met school , kan al heel lang geen werk vinden. Ik doe al maanden heel de dag niks. Ik word er gek van!! Sinds een tijd lukt niks meer.

Als ik vacatures zie waar je een mbo diploma voor moet hebben denk ik bijv dat ik niet slim genoeg ben. Ook ben ik onzeker over mij zelf.

Ik ben me op gaan geven voor een wedstrijd voor modellen samen met een vriendin. We zijn samen door de eerste ronde. Eigenlijk deed ik het meer voor de grap. Nu zit ik heel erg te twijfelen om erheen te gaan. Ik denk dat ik er nu niet tegen zou kunnen door me onzekerheid. Wel vind ik het al leuk dat ik in iedergeval door de eerste ronde heen ben!

Ook heb ik nog nooit echt een vriend gehad, wat ik heel graag zou willen. Om het met iemand leuk te hebben, kunnen lachen. Iemand die je begrijpt.

Niemand weet eigenlijk hoe ik me eigen voel. Onzeker, ongelukkig, heel erg verveeld en niet wetend wat ik kan en moet doen. Ik vind het jammer dat dat nooit word gevraagd, maar alleen commentaar word gegeven op het feit dat ik geen werk heb(wat ik echt niet kan vinden! Een instantie helpt mij bij het zoeken en solliciteren).
Hoe word ik minder onzeker? En tegen commentaar van anderen?

Elke avond in bed als ik mijn ogen dicht doe, krijg ik een vervelend gevoel. Ik bedenk ineens wat er allemaal fout kan gaan in het leven, wat voor enge ziektes je kan krijgen en meer van dit soort dingen, hierdoor val ik niet lekker in slaap en heb ik soms ook paniekaanvallen. Hoe kom je hiervan af?

Ik heb zelf psychische problemen, net als een nicht van mij. Nu vermoed ik dat een neef van mij/ons hier ook mee kampt. Bij ons beide is het wel bekend, maar bij hem niet. Ik heb hier alleen vermoedens over, het enige concrete is dat er wel iets in de genen kan zitten.

De familie relatie is wellicht qua erfelijkheid ingewikkeld, maar mijn vader is een half broer van één van de ouders van beide. Zij zijn dus wel volle neef en nicht van elkaar, ik ben ´halve´ nicht van beide.

Toegevoegd na 1 dag:
Omdat ik van mijn nicht niet weet welke problematiek bij haar is geconstateerd en van mijn neef niet voldoende ervaring uit de eerste hand heb om een goed beeld te hebben of er sprake van zou kunnen zijn, kan ik geen specifiekere informatie geven over wat voor soort psychische problemen er zouden spelen.

dat je er gewoon in begint te geloven dat je hoofdpijn voelt

Ik ben een 17 jarige jongen die na schooltijd ALTIJD maar in z'n eentje in z'n kamer zit. Het liefst wil ik natuurlijk net als m'n leeftijdgenoten in het weekend naar de stad bijvoorbeeld. Ik heb alles al geprobeerd, zoals veel mensen kennen, regelmatig gesprekken voeren met anderen. Maar niks helpt me uit mijn kamer na schooltijd. Ik vind dit erg raar, want op school lijk ik erg populair, ze groet iedereen me bijvoorbeeld als ik het lokaal binnenkom en willen ze ook met me praten. Maar na schooltijd wil niemand me zien, en als ik diezelfde mensen vraag om iets na school wordt ik afgewezen of genegeerd, m'n moeder zei dat die mensen me stiekem misschien niet mogen, maar waarom willen ze dan op school zo graag met me zijn? Het is natuurlijk niet verplicht. Dus wat kan ik tegen deze eenzaamheid doen?