Psyche

Het is een lang verhaal, maar ik wou het toch graag even kwijt omdat ik er erg mee zit.
Ik ben hoogsensitief en dat heeft voor mij meer nadelen dan voordelen.
Naast mijn hoogsensitiviteit ben ik paranormaal begaafd (helderwetend en helderhorend), ik vind het erg moeilijk om hiermee om te gaan.
Op het werk ben ik vaak gestresst als ik onder druk moet werken, op de vingers wordt gekeken of prestatie leveren.
Ook neem ik negatieve gevoelens van klanten over en word ik afgeleid door zoveel verschillende prikkels dat ik helemaal niet meer logisch kan nadenken.
Hierdoor ben ik nu mijn bijbaan kwijt geraakt en verschillende stages liepen hierdoor ook helemaal verkeerd.
Ik heb al trainingen gevolgd om assertiever en zelfverzekerder te worden, maar niets lijkt te helpen. Ik weet niet meer wat ik moet doen of waar ik het moet zoeken.
Heeft iemand misschien dezelfde ervaringen of kan iemand tips of adviezen geven.
Ik word er namelijk nogal wanhopig en verdrietig van.

Ben je bijvoorbeeld met dyslexie of adhd gehandicapt?

Toegevoegd na 41 minuten:
wiki zegt : Mentale retardatie[1] (letterlijk geestelijke vertraging), intellectuele stoornis, geestelijke/verstandelijke handicap of mentale handicap is een naam voor een ontwikkelingsstoornis

en een ontwikkelingsstoornis is dus adhd en dyslexie

dan zou het toch wel zo zijn of neit?

Toegevoegd na 41 minuten:
wiki zegt : Mentale retardatie[1] (letterlijk geestelijke vertraging), intellectuele stoornis, geestelijke/verstandelijke handicap of mentale handicap is een naam voor een ontwikkelingsstoornis

en een ontwikkelingsstoornis is dus adhd en dyslexie

dan zou het toch wel zo zijn of neit?

Toegevoegd na 41 minuten:
wiki zegt : Mentale retardatie[1] (letterlijk geestelijke vertraging), intellectuele stoornis, geestelijke/verstandelijke handicap of mentale handicap is een naam voor een ontwikkelingsstoornis

en een ontwikkelingsstoornis is dus adhd en dyslexie

dan zou het toch wel zo zijn of neit?

En wanneer is die conclusie acceptabel ?
Voorbeeld:
We zijn al ruim 2 jaar intensief bezig met een stappenplan voor het douchen, simpele duidelijke stappen op een kaart, eerst picto's, nu ze goed leest in tekst. We blijven elke keer dicht in de buurt om op te letten of het lukt. Met de lijst erbij gaat het nu al enige tijd prima, maar zonder lijst erbij is ze echt, eerlijk waar, alles weer kwijt en gaat het zeker weer " mis". na 2 jaar heel intensief en gestructureerd bezig zijn zou je denken dat er " iets" blijft hangen, toch? Ik word er best moedeloos van, want het douchen is niet het enige dat niet blijft hangen. En het doel is voor ons de kinderen zo goed mogelijk klaar te stomen dat ze uiteindelijk zelfredzame mensen worden die toch enigszins op sociaal gebied mee kunnen draaien in de maatschappij.
Wanneer weet je dat iets niet leerbaar is voor een kind met pdd NOS, en wanneer is dit acceptabel?
Mijn zus heeft het met haar purerende zoon met pdd NOS opgegeven dat hij mensen groet bij binnenkomst en gedag zegt bij afscheid. Dit zou voor mij onacceptabel blijven, omdat dit toch echt op sociaal vlak een basis is,maar ja, wat als het er gewoon niet inzit?

Ik heb dus een soort zenuwtrekje in mijn gezicht overgehouden aan een angststoornis zo'n 2,5 jaar terug extra werd versterkt door invloeden van buitenaf, zodat ik misschien zelfs wel iets van een psychose had. Omdat ik er nog best veel mee bezig ben in mijn hoofd, heb ik op die momenten last van zenuwtrekjes. In de vorm van een beetje raar gezicht trekken, doordat er wat spieren aanspannen. Als ik mensen om mij heen heb gebeurd het niet, maar wel als ik alleen ben.
Soms is het tijdelijk wat minder en andere keren heb ik er weer een paar weken last van.

Hoe gaat dit weg?

Wat ik bedoel is dat als iemand klachten heeft, dus last van bepaalde dingen, hulp gaat zoeken en dan na een diagnose gedragstherapie gaat doen.
Ik heb bv Add, waardoor ik heel erg chaotisch was, maar ik heb ook 2 kinderen met pdd NOS die juist erg veel structuur nodig zijn zoals alle kinderen eigenlijk, dus ik ervaarde mijn gedrag als een probleem.
Nadat ik een intensieve training heb gevolgd ben ik helemaal verandert, alles in mijn/ ons leven is nu gestructureerd, van te voren gepland en alles gaat op vaste tijden, dus alles is voorspelbaar, dus rust voor iedereen.
Het gaat dus ook erg lekker met de kids.

Ik ervaar dus geen klachten meer die met Add te maken hebben. is Add dan eigenlijk een gedragsstoornis, die door je gedrag te veranderen " genezen" is?