Let op: Startpagina GoeieVraag geeft geen medisch advies. De antwoorden en reacties zijn geen vervanging voor een consultatie bij een arts. Raadpleeg bij gezondheidsklachten daarom altijd een arts.

Wanneer kun je de conclusie trekken dat een kind met pdd nos niet leerbaar is?

En wanneer is die conclusie acceptabel ?
Voorbeeld:
We zijn al ruim 2 jaar intensief bezig met een stappenplan voor het douchen, simpele duidelijke stappen op een kaart, eerst picto's, nu ze goed leest in tekst. We blijven elke keer dicht in de buurt om op te letten of het lukt. Met de lijst erbij gaat het nu al enige tijd prima, maar zonder lijst erbij is ze echt, eerlijk waar, alles weer kwijt en gaat het zeker weer " mis". na 2 jaar heel intensief en gestructureerd bezig zijn zou je denken dat er " iets" blijft hangen, toch? Ik word er best moedeloos van, want het douchen is niet het enige dat niet blijft hangen. En het doel is voor ons de kinderen zo goed mogelijk klaar te stomen dat ze uiteindelijk zelfredzame mensen worden die toch enigszins op sociaal gebied mee kunnen draaien in de maatschappij.
Wanneer weet je dat iets niet leerbaar is voor een kind met pdd NOS, en wanneer is dit acceptabel?
Mijn zus heeft het met haar purerende zoon met pdd NOS opgegeven dat hij mensen groet bij binnenkomst en gedag zegt bij afscheid. Dit zou voor mij onacceptabel blijven, omdat dit toch echt op sociaal vlak een basis is,maar ja, wat als het er gewoon niet inzit?

Weet jij het antwoord?

/2500

De term PDD-NOS wordt gebruikt voor kinderen met sociale en communicatieve problemen zoals men die ziet bij autisme, maar in onvoldoende mate om strikt aan de criteria voor de diagnose autisme te voldoen. Met PDD-NOS wordt een restcategorie aangeduid die kenmerken heeft van het autisme, maar niet genoeg om zo te worden genoemd. Eenduidige criteria ontbreken, en dat heeft tot gevolg dat nogal eens verwarring ontstaat over hoe 'ruim'of hoe 'smal'deze classificatie gebruikt moet worden. Wel bestaan er enige richtlijnen: er is een duidelijke achterstand of beperking in de sociale interactie; daarbij bestaan er tekortkomingen in de (non-)verbale communicatievaardigheden of is er sprake van stereotiep gedrag en interessen. Pervasief betekent doordringen. Het wil zeggen dat we bij pervasieve stoornissen te maken hebben met problemen die doordringen in verschillende ontwikkelingsgebieden van een kind. Dat kan bij kinderen met PDD-NOS de taalontwikkeling zijn, de motorische ontwikkeling of het reageren op interne en externe prikkels, maar vooral het vermogen zich op anderen te richten en het eigen gedrag in sociale situaties goed te besturen. Bij kinderen met PDD-NOS ontwikkelen het sociale begrip en de sociale intuïtie zich zeer moeizaam. Dat maakt hen vaak onzeker en angstig. Ter voorkoming van deze angst houden zij zich graag vast aan bekende regels en patronen. In hun interesses kunnen ze zelfs rigide en dwangmatig zijn. De problemen uiten zich bij een kind met PDD-NOS verschillend per leeftijd. De problemen worden groter naarmate het kind meer in de buitenwereld gaat functioneren. Er is dus nimmer sprake van een kind dat niet leerbaar zou zijn. Waarschijnljk dat er andere benaderingswijzen gezocht moeten worden. Ook is het heel goed mogelijk dat er een verkeerde diagnose is gesteld. Dit laatste is waarschijnlijk, gelet op uw beschrijving van de problematiek. Ga voor een second opinion en een specialisten groep voor ASS gerelateerde oplossingen.

Bronnen:
http://ppcnpc.nl/?Theoretisch_Compendium_%...

leerbaar is een breed begrip. vaak geven picto's meer overzicht dan tekst, ook al is het leesbaar. waarom laat je de picto's niet hangen (overzichtelijk in 1 oogopslag wrss) zodat ze met dit hulpmiddel mogelijk wel zelfredzaam kan zijn wat het douchen betreft. als ze 1 stapje ff kwijt is, kan alles zoek zijn. (ze wist het eerder wel, maar nu even niet) vaak helpt meer tijd om het kind rustig na te denken zonder behulpzaam te willen zijn. (dit gedaan? ja. dat gedaan? dus dan komt nu tussen dat en dat stapje het stapje wat ik NU hoor te doen) lukt het niet, dan samen rustig stapje voor stapje nalopen (zonder voor te zeggen, dus vragend) er blijven wel dingen hangen, maar soms zijn ze op het juiste moment niet op te roepen (al heeft een kind dit al talloze keren gedaan zonder moeite, wat voor het kind zelf ook bijzonder lastig is) snap dat het vermoeiend is, en je bepaalde verwachtingen hebt, maar vaak kan dit frustratie en teleurstelling geven. leerzaam is een beed begrip, maar probeer niet te vergeten dat bepaalde vaardigheden niet of maar een bepaalde mate haalbaar zijn. er is gewoon sprake van een bepaalde beperking, ook als je alles eruit wil halen wat erin zit (juist dan stuit je op de beperking?) wat betreft het voorbeeldje o.a. gedag zeggen: als het MOET omdat het hoort zou je iemand hier keer op keer op vriendelijk op kunnen wijzen (zeg je even gedag, ... gaat weg) maar in hoeverre is hier een hot item van te maken en is het een kwestie van geforceerd moeten begroeten of gedag gezeggen. (of dat het een kwestie van puberen is, of nooit mensen heeft begroet/gedag gezegd) sommige dingen zullen nooit spontaan gaan, ook niet als een kind weet wat de 'normale' regels en gedragingen zijn én hier steeds op gewezen worden. weten (dus 'beheersen') is m.i. wat anders dan toepasbaar maken/gebruiken in de praktijk op het juiste moment. ik denk dat met de mate aanvaarding (tegenhanger van verwachtingen en willen 'dat'?) de mate van het wel of niet 'acceptabel' worden bepaald. voor een ouder kan dat dus heel anders zijn dan voor de maatschappij.

Mijn ervaring is: Als je een kind de juiste Uitdagingen geeft, die voor hem veilig zijn en die het aankan, dan is er bijna altijd verbetering mogelijk. Let wel, niet van het ene op het andere moment, het is een proces: door je kind regelmatig uitdagingen te laten aangaan, kan hij zich geleidelijk ontwikkelen. Persoonlijk denk ik dat de belangrijkste factoren zijn: - is het Veilig voor je kind om de uitdaging aan te gaan (bv. hoeft hij geen faalangst te hebben?) - motivatie (wil hij het zelf ook? Bv. het gedag zeggen: herkenbaar, daar zag ik vroeger zelf óók het nut niet van in, maar nu wel (omdat ik inmiddels geleerd heb dat het prettig is om sociale contacten aan te gaan - voeger was dit besef nog niet tot me doorgedrongen en deed ik er dus ook geen moeite voor). Leg je kind dus uit wat het voordeel ervan is: bv. "Door te leren sociaal te zijn, kan je vrienden maken met wie je kan gamen". Toegevoegd na 6 minuten: Samenvattend (op je vraag), geef het niet zomaar op, soms vergt het geduld en - soms moet je het misschien tijdelijk loslaten? Toegevoegd na 10 minuten: Maar blijf een kind altijd veilige (leer-)ervaringen bieden. Tot slot: Door zelf iets te DOEN zal hij 10 keer zoveel leren dan wanneer je het aan hem uitlegt (dat kan je doen tot je een ons weegt - het kwartje valt pas tijdens het Doen). Je kan 'm 10 keer vertellen dat hij niet met z'n vingers bij de kachel moet komen omdat het heet is, maar pas als 'ie het gevoeld heeft, zal hij er in het vervolg rekening mee houden (sorry voor het simpele voorbeeld) Toegevoegd na 18 minuten: Dus zoek waar zijn motivatie ligt, en maak het "aantrekkelijk" voor hem om te leren

kinderen die moeite hebben om zaken die voor andere kinderen als vanzelfsprekend worden ervaren te belonen voor hun handelingen en gedrag is niet verkeerd. belangrijk is wel om de andere kinderen ook te belonen voor goed gedrag (complimenteren, klein kadootje). Bij ons heb ik dat echt moeten leren mijn dochtertje zei op een keer maar als J of T dat doen ben je niet boos en op mij wel. Het is niet altijd gemakkelijk om uit te leggen dat ze dit niet bewust doen en dat ze het echt niet weten en zei wel. Hier heb ik echt een middenweg in moeten zoeken zo heeft zij ook een complimenten kaart. Echter nu ze ouder word begrijpt ze gelukkig veel beter wat er aan de hand is. Het is ook niet aan de buitenkant te zien natuurlijk en in bepaalde situaties ook niet te merken. tot slot: We lachen vaak om sommige onhandigheden in onze familie en dan is de realiteit toch zo dat iedereen zijn gebrek heeft, toch! en dat we er het beste van moeten maken. We hebben allemaal hulpmiddeltjes nodig om (goed) te kunnen functioneren de een wat meer dan de ander. Belangrijk is dat dit besef groeit of je nu " normaal" bent of een beetje "onhandig".

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100