Let op: Startpagina GoeieVraag geeft geen medisch advies. De antwoorden en reacties zijn geen vervanging voor een consultatie bij een arts. Raadpleeg bij gezondheidsklachten daarom altijd een arts.

Is een ADD te genezen?

Wat ik bedoel is dat als iemand klachten heeft, dus last van bepaalde dingen, hulp gaat zoeken en dan na een diagnose gedragstherapie gaat doen.
Ik heb bv Add, waardoor ik heel erg chaotisch was, maar ik heb ook 2 kinderen met pdd NOS die juist erg veel structuur nodig zijn zoals alle kinderen eigenlijk, dus ik ervaarde mijn gedrag als een probleem.
Nadat ik een intensieve training heb gevolgd ben ik helemaal verandert, alles in mijn/ ons leven is nu gestructureerd, van te voren gepland en alles gaat op vaste tijden, dus alles is voorspelbaar, dus rust voor iedereen.
Het gaat dus ook erg lekker met de kids.

Ik ervaar dus geen klachten meer die met Add te maken hebben. is Add dan eigenlijk een gedragsstoornis, die door je gedrag te veranderen " genezen" is?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Voor zover nu wetenschappelijk bekend is ADD niet te genezen, omdat het een aangeboren neurologische aandoening is. Deze wordt veroorzaakt door een afwijking in de werking van de neurotransmitters wat weer leidt tot een veranderde activiteit in bepaalde gebieden van de hersenen. De werking van het brein staat wetenschappelijk gezien nog in de kinderschoenen en er wordt veel onderzoek verricht. Door je brein op een andere manier te leren gebruiken, door te leren, kan je je gedrag wat veranderen. Dus door jouw intensieve training is dat gelukt. Maar voor zover dat nu dus bekend is, zal je altijd gevolgen van ADD blijven ondervinden. ADD betreft namelijk niet alleen gedragsproblemen. Meer info: http://nl.wikipedia.org/wiki/Attention_deficit_disorder

Nee, ADD is een neurologische aandoening. Gedragsveranderingen doet de symptomen verminderen maar niet de aandoening verdwijnen. Het is geen schande om ADD te hebben, het is een aangeboren afwijking in de hersenen. Het is erg lastig om zelf de ontwikkeling van de klachten te registreren (want ontwikkelen doen ze!) en daarom is het het verstandigste om aangeboden medicatie te gaan gebruiken.

Niet te genezen, maar wat je al zegt door een andere manier van leven heb je geleerd er op een andere manier mee om te gaan. Zie het zo iemand die een been kwijt raak zal in het begin problemen hebben om te lopen, masr hij krijgt kunst been en zal daar met de tijd gewoon mee gaan functioneren. Gewening dus. Maar mooi dat het zo goed gaat bij jou, geeft mij meer hoop en zekerheid voor mijn zoon. Su6

De veronderstelling van AD(H)D is dat het een aangeboren aandoening is van het brein. Wat de oorzaak is, weten we niet. Vaak wordt aangenomen dat de neurotransmitter dopamine een grote rol speelt in het ontstaan van de klachten, maar wetenschappelijk gezien is dat niet aangetoond. Als je kijkt naar de (onderzoeks)feiten, is het zelfs erg onwaarschijnlijk dat een tekort aan dopamine de oorzaak zou zijn. Er zijn bij AD(H)D wel afwijkingen in de hersenen gevonden, maar alleen op groepsniveau. Dat is dus niet voldoende om hersenscans te gebruiken voor het stellen van een diagnose. Net zoals mannen duidelijk meer spieromvang hebben dan vrouwen, maar je niet alleen op basis van spieromvang kunt vaststellen of iemand man of vrouw is. Dat betekent dat de diagnose nu gesteld moet worden op basis van de klachten die iemand heeft. Er wordt dus naar gedrag gekeken, en niet naar de oorzaak. Het zou daarom zomaar kunnen dat een deel van de patiënten hyperactief is door afwijking A in de hersenen, een ander deel door een voedselallergie, weer een ander deel door afwijking B in de hersenen, een volgend deel door opvoedingsproblemen, een ander deel door een nog niet bekende hormoonstoornis, en nog weer een ander deel doordat ze gewoon een druk en chaotisch karakter hebben. Dus hoewel volgens de meest gangbare definities en veronderstellingen het niet mogelijk zou zijn dat je geneest van ADHD, komt het in de praktijk vrij regelmatig voor dat iemand die ooit deze diagnose heeft gekregen, op een later tijdstip niet meer voldoet aan de diagnostische criteria voor ADHD. En onderzoekers van het Radboudziekenhuis vonden begin vorig jaar dat meer dan 60% van de kinderen met ADHD géén ADHD meer had na een speciaal eliminatiedieet (zie bron). Zij pleiten er dan ook voor de definitie van ADHD aan te passen, en van de voeding-geïnduceerde ADHD een apart subtype te maken. Maar afhankelijk van de theorie die je aanhangt, zou je ook kunnen zeggen dat deze kinderen dus geen 'echte' ADHD hadden, omdat bij hen blijkbaar de oorzaak niet in de hersenen lag. Maar zolang er geen biologische marker wordt gevonden voor ADHD, zullen we het moeten doen met de huidige definitie, en dat is er één op basis van gedragskenmerken. Het antwoord op jouw vraag hangt dus af van de theorie die je aanhangt omtrent het ontstaan van deze klachten. In de praktijk blijkt het echter vaker voor te komen dat iemand op een bepaald moment voldoet aan de diagnostische criteria, en na verloop van tijd niet meer.

Bronnen:
http://www.umcn.nl/OverUMCstRadboud/Nieuws...

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100