Psyche

Ik ben 20, student, maar vraag me de laatste tijd constant af wat voor zin het heeft te leven.
Eerlijk gezegd interesseert het me niets meer. Het doet me allemaal niets meer.

Alles beredeneer ik, ook sociale interactie.
Ik kijk waarom deze persoon het zegt, wat zijn belang is en eindig altijd met minachting voor de persoon.

Ik verlies belangstelling in anderen, ook in het andere geslacht..
Veel vriendschappen zijn al op deze manier verwaterd het afgelopen jaar (sowieso 5), maar ook dat raakt me niet.

De wereld lijkt zo onbereikbaar.. Het gaat allemaal langs me heen. Alsof mijnn bewustheid niveau is veranderd.

Ik loop hier nu een jaar mee rond.
Iemand enig idee of dit allemaal normaal is?
Hoe kom ik hier vanaf?

Ik heb heel veel last van dingen die bij mijn PDD-NOS horen, waaronder stemmingswisselingen, eenzaamheid, mezelf 'anders' voelen (dit is een gevoel wat ik niet echt kan uitleggen, het is niet zo dat ik me dan minder waard voel dan iemand anders ofzo, maar gewoon anders), en obsessies, traagheid, niet in kunnen schatten hoe erg iets is (d.w.z. hele heftige emoties hebben), heel veel prikkels krijgen etc. Ik weet eigenlijk niet of ik hier mensen hiermee mag lastigvallen, maar ik moet het gewoon kwijt. Heeft iemand tips?

Overal vind je symptonen van negatieve eigenschappen van bijv. eenzaam, deprressief of angstig zijn. Maar nergens de symptonen van het gelukkig zijn dus bij deze.

None