Psyche

Je weet wel, van die dingen waar je gewoon liever niet meer aan denkt.

zijn diagnose komen ze niet uit, hij denkt zelf dat er iets vreselijk mis is, maar dat is uitgezocht en allemaal goed. Nu gaan ze verder onderzoeken op een ander vlak. Maar hij kan nu dus niets hebben, gaat door het lint als het niet gaat zoals hij wil en wil absoluut niet praten. Hij weet het zelf ook allemaal niet meer en zegt dingen die hij hopelijk niet doet of meent.....waar o waar kan ik terecht voor eventuele hulp - die hij zelf waarschijnlijk weigert????

ik las in het boek "mannen komen van mars, vrouwen van venus", dat mannen zichzelf verliezen in een relatie en daarom soms afstand nodig hebben om terug dichterbij te komen.
Maar wat is dat "verliezen" juist? Ik heb de indruk dat ik als vrouw mezelf ook soms verlies in een relatie, ttz dat ik toch moet opkomen voor wat ik voel/denk/ben enz... NIet dat ik dat erg vind, deze uitwisseling is belangrijk, een ander kan je niet kennen als je jezelf niet toont. Ik heb bv. al relaties gehad met mannen die zo dominant waren dat ik op de duur niet meer wist wat ik zelf graag wilde. Gelukkig ben ik hierin verandert.
Ik heb juist de indruk dat mannen veel meer dan vrouwen bij zichzelf kunnen blijven, hun eigen dingen blijven doen enz...
Dus wat bedoelt de schrijver hier met "zichzelf verliezen"? Hoe werkt dat dan bij mannen?

Hoe zo'n gedeelte is dat ongeveer? Ik vroeg mij af: is de meerderheid-achteraf- vooral geholpen met het leren omgaan met het eetprobleem, maar blijft daarbij het probleem bestaan? Of zijn veel mensen ook echt van af.

slaapcursus wat doen ze dan met je...