Psyche

Ik ben altijd al bang geweest voor vuurwerk en harde geluiden, dan raak ik in paniek en kan ik in een paniekaanval schieten (waarin ik helemaal weg raak.)
Vorig jaar was echt een ramp.
Wat zou ik hier tegen kunnen doen?
Ik ga al samen met een vriendin in de badkamer zitten, met koptelefoon op. Ja ik weet dat klinkt gek, maar ik weet niet zo goed wat ik anders kan doen want ik ben heel erg bang ervoor. Nu hoor ik ook steeds harde knallen :S
En ik ben bang dat ik een aanval schiet.

ik denk dat iedereen die dit ooit heeft meegemaakt wel herkend..

Ik heb het dus niet over psychopaten of dergelijke, maar over mensen die lief, vriendelijk, gezellig, behulpzaam e.d. zijn. Bv. Mijn pa. Echt een leuke vent om mee om te gaan, lijkt ook op het eerst gezicht met de mensen in te zitten.
Maar als je hem beter kent : hij kan zich totaal niet inleven. Bv. zn vriendin vertelde hem in tranen (na een week kust met haar kleinkinderen) dat ze het er erg moeilijk had gehad en erg moe was. Hij zei "hmmm", en vertelde dan gewoon dat hij elke dag naar "De Swaan" ( een restaurantje in zn buurt) was gaan eten, met "piet en jan en hein" op café had gezeten enz enz.
Ze zei me bijna wanhopig dat ze zo graag es wilde dat hij es luisterde.
Toen ik dat met het eens voorzichtig wilde bespreken (op haar vraag) was zn reactie "ach ja, ze overdrijft altijd, ze was zeker weer depri? ze heeft zo van die buien. Kijk, ik zei haar gisteren nog dat ze op een oude vent geleek, ze is er gelijk vandoor gegaan. Maar ze lijkt toch op n oude vent , niet soms? En als ik dat dan eerlijk zegt begint ze te janken en gaat weg". Aan de andere kant proclameert vader wel dat je in een relatie absoluut moet praten...:-)
Ik ken nog zo een aantal mensen : als je er iets aan vertelt antwoorden ze gewoon met een verhaal van zichzelf.Niks erkenning van jouw verhaal gewoon "en IK dan, ik heb toch ook iets beleefd....Je kan hen geen begrip vragen voor anderen, zij kunnen zich écht en écht niet verplaatsen in een ander, zijn zo bezig met zichzelf.Hoe komt dat?