Psyche

Ik heb het dus niet over psychopaten of dergelijke, maar over mensen die lief, vriendelijk, gezellig, behulpzaam e.d. zijn. Bv. Mijn pa. Echt een leuke vent om mee om te gaan, lijkt ook op het eerst gezicht met de mensen in te zitten.
Maar als je hem beter kent : hij kan zich totaal niet inleven. Bv. zn vriendin vertelde hem in tranen (na een week kust met haar kleinkinderen) dat ze het er erg moeilijk had gehad en erg moe was. Hij zei "hmmm", en vertelde dan gewoon dat hij elke dag naar "De Swaan" ( een restaurantje in zn buurt) was gaan eten, met "piet en jan en hein" op café had gezeten enz enz.
Ze zei me bijna wanhopig dat ze zo graag es wilde dat hij es luisterde.
Toen ik dat met het eens voorzichtig wilde bespreken (op haar vraag) was zn reactie "ach ja, ze overdrijft altijd, ze was zeker weer depri? ze heeft zo van die buien. Kijk, ik zei haar gisteren nog dat ze op een oude vent geleek, ze is er gelijk vandoor gegaan. Maar ze lijkt toch op n oude vent , niet soms? En als ik dat dan eerlijk zegt begint ze te janken en gaat weg". Aan de andere kant proclameert vader wel dat je in een relatie absoluut moet praten...:-)
Ik ken nog zo een aantal mensen : als je er iets aan vertelt antwoorden ze gewoon met een verhaal van zichzelf.Niks erkenning van jouw verhaal gewoon "en IK dan, ik heb toch ook iets beleefd....Je kan hen geen begrip vragen voor anderen, zij kunnen zich écht en écht niet verplaatsen in een ander, zijn zo bezig met zichzelf.Hoe komt dat?

Gaat dit letterlijk? Of doen ze dat door lichamelijke klachten te faken? Etc?

Als kind kreeg ik vaak straf : 100 of 1000 keer iets schrijven , opstellen schrijven over "hoe hou ik mijn kamer op orde" (en andere boeiende onderwerpen :-)), een rotklus uitvoeren (bv. vensters poetsen bij vriesweer) enz... Mij uiten of tegenspreken mocht natuurlijk niet. Ik mocht zelfs niet zeggen dat ik het te warm of te koud had.
Mijn moeder was erg "geordend". Hemden ophangen was : bovenste knopje sluiten. Zoniet kreeg ik met de kapstok van elk slecht opgehangen hemd een pak slaag.
Mijn moeder werkte 's avonds van 17 tot 24 u. Mn vader zat destijds vaak op café, waardoor de kinderen uren alleen zaten, op het balkon (zodat we binnen niks vuil maakten). Als mn zus dan in haar broek had geplast, kreeg ik straf.
Op mijn 18de ben ik ervan doorgegaan. Ondertussen kom ik heel goed met mijn vader overweg, dus ik heb het verleden in feite vergeven, heb een goeie band met mn zus.
Maar ergens hebben mensen die me nabij staan de neiging om tegen me tekeer te mogen gaan. Dan schiet ik terug in het verleden en heel even schaam ik me en geef geen weerwoord. Nadien kan ik het dan vaak wel gezegd krijgen.
Zo zei mn zus laatst "oh wat zijn je nagels vies", en ik schaamde me zo. Pas de dag nadien kon ik uitbrengen "ja, ik heb op mn koer gewerkt, so what?"
Maar diep van binnen blijf ik nog altijd het gevoel dat ik straf verdien omdat ik "tegenspreek" of mn mening zeg. Ik word dan op één of andere manier heel bang en kom dus niet krachtig over. Hoe geraak ik daarvan af?

Ik zit in mijn examenjaar en ben dag en nacht met school bezig. Soms word ik boos als ik een 9.6 heb en dan voel ik me helemaal depressief. Ik kan nooit tevreden zijn en leraren verklaren mij voor gek dat ik het hele hoofdstuk letterlijk uit mijn hoofd leer.

Toegevoegd na 7 minuten:
De jaren hiervoor was ik altijd een zeer ongemotiveerde leerling en ben ook een x blijven zitten, deed niks, altijd onvoldoendes, spijbelen, etc. Nu is het 180 graden omgedraaid