Let op: Startpagina GoeieVraag geeft geen medisch advies. De antwoorden en reacties zijn geen vervanging voor een consultatie bij een arts. Raadpleeg bij gezondheidsklachten daarom altijd een arts.

Hoe geraak ik van het gevoel af dat ik straf verdien als ik mezelf uit?

Als kind kreeg ik vaak straf : 100 of 1000 keer iets schrijven , opstellen schrijven over "hoe hou ik mijn kamer op orde" (en andere boeiende onderwerpen :-)), een rotklus uitvoeren (bv. vensters poetsen bij vriesweer) enz... Mij uiten of tegenspreken mocht natuurlijk niet. Ik mocht zelfs niet zeggen dat ik het te warm of te koud had.
Mijn moeder was erg "geordend". Hemden ophangen was : bovenste knopje sluiten. Zoniet kreeg ik met de kapstok van elk slecht opgehangen hemd een pak slaag.
Mijn moeder werkte 's avonds van 17 tot 24 u. Mn vader zat destijds vaak op café, waardoor de kinderen uren alleen zaten, op het balkon (zodat we binnen niks vuil maakten). Als mn zus dan in haar broek had geplast, kreeg ik straf.
Op mijn 18de ben ik ervan doorgegaan. Ondertussen kom ik heel goed met mijn vader overweg, dus ik heb het verleden in feite vergeven, heb een goeie band met mn zus.
Maar ergens hebben mensen die me nabij staan de neiging om tegen me tekeer te mogen gaan. Dan schiet ik terug in het verleden en heel even schaam ik me en geef geen weerwoord. Nadien kan ik het dan vaak wel gezegd krijgen.
Zo zei mn zus laatst "oh wat zijn je nagels vies", en ik schaamde me zo. Pas de dag nadien kon ik uitbrengen "ja, ik heb op mn koer gewerkt, so what?"
Maar diep van binnen blijf ik nog altijd het gevoel dat ik straf verdien omdat ik "tegenspreek" of mn mening zeg. Ik word dan op één of andere manier heel bang en kom dus niet krachtig over. Hoe geraak ik daarvan af?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Ik denk dat het vanzelf slijt.. De drang om toch je mening te uiten of tegen te spreken is immers toch groter dan de angst. Dus je hebt alleen maar 'oefenmomenten'.. ;-) Haal dat " ik ben bang dus kom ik niet krachtig over" ook maar weg want dat is een aanname. Kijk ook of er wel echt 'weerwoord' nodig is. En dat je daar 'krachtig' voor moet zijn. Dit kan namelijk ook zo n 'terugschieten in verleden' zijn: verdedigen waar niet verdedigt hoeft te worden bedoel ik..

Dat is nogal heftig. Dat kan je niet zomaar beantwoorden in zo'n berichtje. Ga naar de huisarts en laat je doorverwijzen naar een psycholoog. Die kan je echt helpen. Overigens is jouw "Goeievraagnaam" een hoopgevend teken!

Wat jij vertelt is nogal wat. Je bent opgegroeid in een traumatiserend gezin. Dat je inmiddels weer goed omgaat met je vader is fijn, maar wat je meegemaakt hebt in je jeugd blijft je bij. De jaren waarin je opgroeit vormen je, en helaas merk je nu dat je reacties op mensen en situaties lijken op je jeugdjaren. Dat kun je niet zomaar wegpoetsen. Wij kunnen je hier geen pasklaar advies geven. Je kunt echt het beste professionele hulp zoeken. Een therapeut waarbij je je op je gemak voelt en die je kan helpen je jeugdtrauma's te verwerken. Je huisarts kan je verder helpen. Veel sterkte!

Tip: ga op een cursus, theatersport (misschien wel met therapie element) kan je lekker ongestraft de slechterik spelen en eens lekker op een veilig manier met je emotie spelen? en dus eens kijken hoe dat voelt als je je wel eens lekker ongestraft mag tegenspreken enzovoort

Angst overwinnen doe je, door de confrontatie aan te gaan, dus door te doen..... en da's niet makkelijk... Dit schreef je in een reactie: "Ik wil sterker overkomen op mensen zodat ze niet meer het recht voelen op me te schelden of me te straffen e.d. En me leren uiten ondanks mn angst, het recht hebben om me onderstenboven te voelen en kwaad en net als zij dit ook te mogen zeggen." Een 'truukje" wat ik heb geleerd is: maak je in gedachten heeeeeel groot, veel groter dan de persoon die tegenover je staat. Stel je dan voor, dat die persoon heel klein is. Dat maakt, dat jij je assertiever gaat voelen, krachtiger. Dat is in feite heel snel te doen in je gedachten. Misschien is het handig een paar keer "droog" te oefenen. Stel jezelf een situatie voor met bijvoorbeeld die persoon van de brief die je noemde: hij/zij scheldt je uit, negeert je, wat dan ook. Maak dat heel erg voor jezelf in je verbeelding. Maak jezelf dan daarna heel groot en hem/haar heel klein, voel je in je kracht staan/assertief worden en zeg hardop precies wat je wilt zeggen. Hou dat dicht bij jezelf. Misschien lijkt dit heel kinderachtig, maar als je het uitprobeert, dan zal je waarschijnlijk en hopelijk voelen, hoe sterk je je dan voelt worden.

Ten eerste wil ik zeggen dat ik het goed vind dat je naar oplossing zoekt door dit te posten op goeievraag.nl. Wat je hebt verteld, heb ik precies hetzelfde meegemaakt, maar dan met mijn zus (in plaats van moeder). Mag ik misschien vragen hoe oud je bent? En hoe ligt het band tussen jou en je moeder op dit moment? Ik weet dat het anders is als een moeder zo'n gedrag heeft, dan een zus. Maar ik heb vroeger ook veel strafwerk moeten schrijven, ik mocht niet op de bank zitten (maar op de vloer) en 100 keer sorry zeggen wanneer ik iets fout deed. Ook moest ik een slaafje zijn toen ik klein was. En dat alles voor mijn zus. Als ik niet luister, word ik ook geslagen door haar. Zij is nu wat ouder, en natuurlijk is de nachtmerrie gelukkig opgehouden voor mij. Alles wat er werd gezegd tegen me, ben ik nu vergeten. Maar wat zij mij heeft aangedaan, vergeet ik nooit. En jij ook niet denk ik. Stel jezelf nu deze vraag: Is het wel terecht dat ik me nu schuldig voel? En waarom? Als je niet uit komt, moet je zeker met iemand over praten die je vertrouwd. Bijvoorbeeld je zus, je vader of je vrienden. Je moet je gevoelens niet voor jezelf vasthouden, dan krijg je het gevoel dat je er alleen voor staat. Want dat is niet zo. Ik wens je veel sterkte toe.

Tja, dat is natuurlijk geen niks wat je daar schrijft. Met iemand gaan praten om het te verwerken gaat te lang duren denk ik. Probeer het met een trukje....telkens als iemand zogezegd een aanmerking maakt op jou, jouw gedrag of wat dan ook...draai het in gedachten om denk bijvoorbeeld dat je zus zei; ach wat zijn 'mijn' nagels vies en probeer daarom jezelf niet aangesproken te voelen. Als je jezelf niet aangesproken gaat voelen, ga je achteraf ook geen energie meer moeten steken in opkomen voor jezelf. Het is het proberen waard met dit trukje.

Je bent waarschijnlijk een schat van een mens dat het een en ander meegemaakt heeft. mijn ervaring is in de loop van de tijd dat ik toch niet de sc huld ook weer bij die ander ging steken. In dit geval zou je er gebruik van kunnen maken om hetvolgende te doen: Jij zegt: ja zus, mijn nagels zien err inderdaad niet uit, neem mij eens een stokje dat ik het vuil er achteruit haal of maak ze alleszins dadelijk schoon: je zus moet maar even aanzien dat jij je nagels gaat schoonmaken want het stoorde haar zogezegd toch? Jij kan even bekomen van de aanmerking die je zus maakte én je nagels zijn schoon: iets waarvoor je ervoor de courage niet had om ze nog schoon te maken nadat je de koer gedaan had of er nog geen aandacht aan besteed had. Ik denk dat deze handelswijze meer actief is dan je passief zitten te straffen voor iets? Liefs en leuke feestdagen toegewenst

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100