Psyche

Ik ben van nature levendig en snel, heb snel dingen "door" en kan enorm veel werk verzetten op korte tijd. Maar dat maakt ook dat ik soms rondloop als een duracellkonijn. Bij ons thuis mochten we immers nooit "niets doen", wat we deden moest snel gaan :elke avond de vaat, in het weekend de hele zaterdag poetsen plus ook zondagvoormiddag, in de namiddag de strijk wegruimen. Tussendoor dus mijn huiswerk maken of examens leren, wat lukte.
Nu vind ik dat niet zo een bijzonder fantastische eigenschap, en toch wind ik me ontzettend op in trage en in-efficiënte mensen. Ik ken bv. een vrouw die ontzettend traag is. Als zij koffie zet is dat een ceremonie : het moet het juiste lepeltje zijn natuurlijk, eerst afspoelen,dan zorgvuldig inscheppen zodat er geen halve gram teveel of te weinig inzit, kopjes zorgvuldig op een plateautje, koekjes schikken zodat ze allemaal hetzelfde liggen, tussendoor twintig keer het aanrecht proper maken...Ik KRIJG het er gewoon van, heb zin om haar de dingen uit de handen te rukken en het zelf te doen.
Ook aan de kassa krijg ik echt vreselijk de zenuwen van traagheid : mensen die eerst traag en zorgvuldig alles inladen en dan hun geldbeugel rustig zoeken, mensen die bijna hun code niet schijnen te durven invoeren bij elektronische betaling, kassiersters die traag zijn en staan babbelen, mensen die met klein geld betalen tot het laatste centje... Ik weet niet waarom maar ik wind me er vreselijk in op.
Hoe komt dat toch en wat doe ik eraan?

Als ik een cadeautje krijg weet ik nooit hoe ik er op moet reageren, hoe leuk en cool ik het cadeautje ook vind, ik heb mezelf denk ik in de loop der jaren een beetje aangeleerd emoties niet te uiten en/of te laten zien.
En dus ook met cadeautjes, iets wat ik vroeger wel kon.
Weet iemand hoe je daarop moet reageren?

Ik ben bijna 16 en ik heb sinds mijn 13e ongeveer al last van neerslachtige periodes, altijd om verschillende redenen. Nu heb ik het weer, maan deze keer is het wel heel erg. Het is alsof ik extreem pessimistisch ben. Ik vind niks meer leuk en ik kan nergens meer van genieten, bijv. ik ben maandag jarig en daar heb ik helemaal geen zin in, en kerst vind ik nou ook niet geweldig. Ik vind het heel vreemd dat mensen die bijvoorbeeld ik de gevangenis zitten of kanker hebben nog helemaal positief in het leven staan. Van elke indruk die ik krijg, krijg ik een soort van negatieve golf over me heen(ik kan het moeilijk uitleggen). Ik snap niet waarom mensen zich druk maken over relaties en zo, ik vind het leven daar niet belangrijk genoeg voor. Ik ben ook vaak bang dat ik een hartaanval of zo krijg, en dan krijg ik pijn in mijn borst. Afgelopen zomer had ik ook last van hartkloppingen. Ik wil gewoon weer genieten van dingen, maar ik ben zo bang dat het nooit meer over gaat of dat het steeds weer terug komt. Ik ga ook al naar een psychologe, maar die kan verder ook niet zo veel voor me doen, ik moet het vooral zelf doen. Is er iemand die dit herkent en weet hoe ik het moet aanpakken?