Psyche

mun schoonmoeder is een verzamelaar van allemaal spullen al haar kamers staan vol met spullen het lijkt al een beetje op de tv programma verslaafd aan verzamelen en ze wil geen hulp omdat ze bang is dat we haar spullen/rotzooi weggooien mun vriendin maakt zich zorgen hoe kan ik het beste doen voor die 2

Ik bedoel niet de ziel in de katholieke betekenis, maar mijn diepste zijn, mijn ik zoals ik echt ben. Het is nl. zo dat ik op de één of andere manier niet zo beïnvloed wordt door de heersende strekking, noch op vlak van opinie, noch op vlak van wooninrichting, kledij etc. Ik wil ook niet mee in de zaag- en klaagcultuur.
Ik denk in alle situaties "zelf" en kan zonder schroom "geboden" overtreden waarvan ik echt de zin niet inzie (wat niet betekent dat ik met anderen geen rekening hou of rebels ben!). Ik heb ook geleerd om voorzichtiger te zijn en mijn mening desnoods voor mezelf te houden als ik denk dat dit in een bepaalde situatie de beste weg is.Bv :als er op mijn werk over een externe gezegd wordt dat dit een "eikel" is ga ik er niet in mee. Ten eerste wil ik voor mezelf eerst duidelijk hebben of ik dat zelf ook vind, ten tweede zie ik het nut niet om iemand achter zijn rug voortdurend uit schelden.
Deze "eigenheid" heeft me in het verleden (bv. op school destijds, op mijn werk...) vaak wat uit de groep geplaatst.
Nu is het het punt dat ik de indruk heb dat mensen mijn ziel niet "zien". Ik word bv. soms vrij kleinerend behandeld omdat ze denken dat ik bepaalde dingen niet door heb. Maar dat is zo niet : die dingen voelen voor mij gewoon niet aan als "waar" of "waardevol" en dus hecht ik er ook geen belang aan.
Hoe kan ik vanuit deze eigenheid toch mijn ziel laten zien en hierin gerespecteerd worden?

None

Bijvoorbeeld onder vrienden. Als je steeds dingen verkeerd doet in hun ogen, als ze steeds kritiek hebben op wat je doet... Is dat opbouwende kritiek? De harde waarheid? Of heb ik dan gewoon een vriend/vriendin die mij onzeker maakt, en te weinig zelfvertrouwen om hier tegenin te gaan? Waar ligt precies de scheidingslijn tussen opbouwende kritiek en afkeuring?

Ik kan me heel veel zorgen maken over hoe ik overkom en hoe mensen over mij denken. Dit is heel vervelend, maar ik kan het niet van me afzetten. Heeft iemand tips?