Psyche

Bv. boos gedrag, starre overtuigingen (ik heb altijd gelijk), meer in zichzelf gekeerd, niet willen nadenken, geen gesprek willen voeren, kinderachtig en met alle macht de zin willen doordrijven, nergens naar willen luisteren, tenzij het in zijn voordeel is.
De persoon in kwestie (52 jaar) heeft tijdelijk antipsychotica en angstremmers voorgeschreven gekregen en is 2 maanden opgenomen geweest, dat is nu bijna een half jaar geleden. Het voelt of hij geestelijk en emotioneel 40 jaar terug in de tijd is gegaan. Ik ken hem 15 jaar en heb dit niet eerder met hem meegemaakt.

Drie jaar geleden kwam ik als een MMZ' stagiaire terecht in een woonzorgcentrum voor dementerende ouderen. Één jaar lang bleef ik daar als stagiaire. In die ene jaar kreeg ik een bijzondere band met heel veel mensen daar. Zo was er een meneer X van 84 die niks aan de leiding (allemaal 40+) durfde te vragen wegens schaamte. Wel durfde hij naar mij te komen met zijn problemen omdat ik jong was (zo zei hijzelf). We deden echt veel samen, We leken wel maatjes zeg maar..
Hij gaf ook meerdere keren aan dat hij erg veel moeite zou hebben als ik ooit weg zou gaan. Zo waren er nog een handjevol ouderen waarmee ik erg een bijzondere relatie kreeg. En ook met de leiding, we zagen ons als één grote familie.

Ik ben na mijn stage nog een jaartje als vrijwilliger bij ze gebleven totdat ik plotseling moest stoppen (zonder aankondiging) . Ik kreeg i.v.m. mijn thuissituatie last van psychische klachten en durfde bijna niks meer. Raakte depressief en sloot mijzelf thuis op.

Nu een jaar later gaat het thuis veel beter. Alleen heb ik de laatste 4 weken elke nacht last van nachtmerries. Ik zie mijzelf dan tussen al die ouderen die boos op mij zijn en teleurgesteld. Ik wordt dan altijd bezweet wakker en kan daarna niet meer slappen. Ik heb ze gewoon in de steek gelaten. Toch is teruggaan is geen optie, dat durf ik niet. Bang dat ze boos zullen zijn op mij of dat sommige van hen niet meer leven. Wat kan ik doen?

Een heel verhaal. Maar voor diegenen die het hebben gelezen, Mijn dank is groot.

Er wordt zoveel aangeboden dat het er niet duidelijker op wordt..

Zo nee, hoe zou je het proces kunnen helpen?

Mijn dochter moet voor haar stage in het voortgezet onderwijs een presentatie maken over verdriet. Toen wij het hierover hadden kwamen we steeds weer op rouw terecht. Rouw is simpel gezegd afscheid nemen van iets wat er niet meer is, of veranderd is, en hoe je dit verwerkt.

Dus verlies van een dierbare = rouw
Maar ook liefdesverdriet = rouw
Verliezen van je baan = rouw

etc.

Bestaat er ook verdriet die niet met rouw(verwerking) te maken heeft?

Toegevoegd na 1 minuut:
Ik ben zelf al steeds aan het bedenken, maar ik kom toch steeds weer uit op de definitie van rouw.

Toegevoegd na 6 minuten:
Bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/Rouw

Toegevoegd na 17 minuten:
Bedankt voor de antwoorden. Maar eigenlijk komen al deze dingen uiteindelijk toch weer uit op rouw.

Tot nu toe zijn alle bedenksels (ook van mijzelf) toch onlosmakelijk verbonden met enige vorm van rouw.