Psyche

Beste mensen, had vorige week een berichtje gestuurd maar ik zou nu eigenlijk iets specifieker zijn met mijn vraag.

Ik ben me aan het ontwikkelen om zelfverzekerder in het leven te staan, maar momenteel denk ik vrij negatief over de meeste dingen: Ik denk oh dat is te zwaar..of kost te veel moeite...lukt toch niet. Ik heb dromen en wensen en eigenlijk ook verwachtingen die ik leuk vind dat weet ik, maar dat gevoel weerhoud mij er van om actie te nemen en zorgt dat ik het uitstel en geen zin heb.

Ik heb plezier in de dingen, maar vrij vaak ben ik onrustig of heb ik zo een gevoel. Vervolgens denk ik daar over, ik probeer alles wat ik doe te analyseren om zo te controlleren. Het klinkt gek maar ik ben bang dat als je heel vaak onrustig of somber bent dat je dan niet wil leven. Ik weet dat het nonsens is maar deze gedachte lijkt zo '''realistisch'' als ik somber ben krijg ik ook deze gedachten van wat wil ik nou? Ik zit op de bank en ik wil nergens moeite voor doen ( me pa zegt lui ) maar ik ben steeds bang dat dat betekend dat ik het niet zie zitten.

Als ik dat gevoel krijg en die gedachten denk ik steeds terug aan het afgelopen jaar, en nu twijfel ik over 1 ding heel erg: net na die gedachten heb ik constand geanaliseerd en opgeschreven en ik schoot er wel iets mee op, maar ik raak nog steeds 1x per week onrustig. Nu denk ik van: geen aandacht geven dan groeit het niet, maar als ik het geen aandacht geef los ik het ook niet op? Wat zal ik doen , oplossing?

Sinds een tijdje heb ik thuisproblemen en op school problemen.Omdat mensen wel eens in vertrouwen nam en dit niet altijd goed afliep.De gene die ik altijd alles vertelde,heeft alles door verteld.Een vriendin die ik wel eens wat vertelde verteld alles weer door aan de rest van mijn vriendinnen.Die gebruiken het weer tegen mij of ik word ermee gechanteerd. Echt ze hebben het al vaak gedaan.'Ik weet dingen over jou,jij wou ooit zelfmoord plegen,en je oom die je niet vertrouwt.Hierdoor ben ik bang geworden om nog wat erover te vertellen aan haar.Wat ik vreselijk vind.Ook mijn mentor die ik in vertrouwen nam heeft mijn diepste geheimen door verteld aan mijn zorgcoördinator en die had ik laatst op mijn dak.
Hij was boos,hij wil geen maatschappelijke werker voor mij zoeken.Hij zegt dat ik naar mijn vertrouwenspersoon moet.Vragen of zij elke week met mij wil praten.Van dit alles ben ik echt geschrokken en er is eigenlijk nog maar 1 die nooit iets heeft verteld mijn vertrouwens persoon.
Maar aangezien ik daar ook niet echt meer naar toe durf.ZIe mijn vragen.
Ben bang dat ze zegt dat ze niet naar me wil luisteren.
Me afwijst.Heb ik een soort beslissing gemaakt.Dat ik vanaf nu alles ga opkroppen en ga zwijgen over alles.Ik ben bang dat het word door verteld.Want wat mijn mentor heeft doorverteld was niet niets.Wat gaat er dan gebeuren?Als ik dit allemaal ga opkroppen?

Geen arts,psygoloog

Ik moet 3 maal per dag voor mijn VERS training stilstaan bij mezelf met de vraag: Hoe gaat het op DIT moment met me, hoe voel ik me nu?
Dit vind ik enorm moeilijk, want vaak voel ik niks, tenminste dat denk ik. Hoe kun je nu goed verwoorden wat je voelt? Of hoe roep je dat gene op waardoor je wel weet wat je voelt?
Zijn daar manieren voor of tips hoe je je gevoel kunt voelen en daarna verwoorden op papier?