Psyche

Ik ben geopereerd en zit nog in herstelperiode. Het lijkt wel of mijn huisgenoot (huis'baas') juist nu ik me kwetsbaar voel, meer op m'n bordje komt leggen. Ze heeft wel
geholpen met te tillen en bood nog veel meer aan. Ik wilde dat niet, er waren ook vrienden om te helpen. Maar het is nu net of ze zich nu meer gelegitimeerd voelt om mij lastig te vallen met 'dingetjes' die bij mij spanning veroorzaken en er is lawaai in huis door werkzaamheden, dit kon niet anders gepland worden. We delen alleen de trap. Begin nogal door m'n geestelijke vetlaagje heen te raken. Heb dus ook niet meer zoveel weerwoord meer. M'n intuitie zegt dat er wel iets is. Snapt iemand dit (ben hsp) Heb ook veel liefde ontvangen zeker... dat is ook mooi, ik denk daar ook vaak aan terug. Maar mensen zijn soms wel onhandig met opmerkingen. En er kan niets meer bij. Teveel een duwtje in de rug lijkt het, of is het 'toch gewoon als bij de dieren survival of the fittest? Hoe moet ik dit zien of hoe kan ik m'n ogen sluiten? Karma?

Als ik verdrietig/boos/gefrustreerd of weet ik het ben heb het gevoel dat ik iets moet 'doen' om het kwijt te raken. Dan reageer ik het af op mezelf. Ik sla dan op mijn (boven)benen. Met als gevolg blauwe plekken. Dat betekent voorlopig even geen jurkjes of rokjes meer (of met legging). Ik vroeg me af of iemand misschien tips of zo heeft om me niet meer op mijn benen af te reageren. Ik baal namelijk nogal van die blauwe plekken. (Sporten is niet echt een optie..)

Beste mensen,
Grove et al (2000) voerden een meta-analyse uit naar de accuraatheid van klinische versus statistische predictie. Maar wat is nou het verschil tussen klinisch en statistisch?

Resultaat onderzoek:
Betrof 136 studies
in 47% gevallen was statistisch beter
in 47% gevallen waren beiden methoden vergelijkbaar
In 6% was klinisch beter

Ik heb een vriendin die ik al heel lang ken, sinds kort is ze opgenomen in een gesloten afdeling. Ik mocht daar vanmiddag even langskomen en kreeg vooraf uitleg wat er precies met haar aan de hand was. Toen ik binnen kwam deed ze eerst een beetje vreemd en opeens begon ze keihard te lachen, ze gedroeg zich daarna weer heel normaal (Zoals ik haar ken) We konden over vanalles praten en toen ik vroeg waarom ze deed alsof ze psychotisch was weigerde ze te antwoorden. Toen ik weer wegging moest ik zweren dat ik niks zou zeggen. Nu zit ik thuis en weet ik niet zo goed wat ik moet doen, moet ik het nu wel tegen de instelling zeggen of niet. Ik weet nou niet of ze alsof deed of echt psychotisch is, want zoiets kan je toch niet echt nadoen? Dat zouden ze toch heel snel doorhebben, belangrijker nog waarom zou ze doen alsof?

Heeft iemand advies wat ik het beste kan doen?
Want ze hebben het toch heel snel door als je niet echt psychotisch bent?

een heel goede vriendin wist mij onlangs te zeggen dat ze zich niet goed voelt in haar vel en dat ze een paar keer op het punt stond zelfmoord te plegen, hoe overtuig ik haar dat niet te doen?