Psyche

Graag een antwoord van iemand die er verstand van heeft...

Eerder heb ik al meerdere topics geopend over de psyche. Nou heb ik graag jullie advies nodig.

19 jaar, probleem is: Denkwijze is veranderd

Ik heb hulp gezocht bij de huisarts die verwees me door naar een psycholoog. Daar keek ik erg naar uit wil later docent worden en hou van het psychologische vlak. Maar deze hulpverlener kan pas in de zomer!! Dus dat is flink balen voor mij, daarom heb ik nu jullie hulp/inzichten nodig om mij tot die tijd zo goed mogelijk te wapenen.

Probleem sinds 2 maanden:

Andere denkwijze, voorral negatief. Denkwijze dat ik ongelukkig ben en dat prent ik mezelf onbewust in. Pessimistisch denken dat het nooit goed komt. Zelfs alleens gedachtes gehad van:''Dit komt nooit meer goed kan er beter einde aan maken'' En dan raak ik in paniek of wordt ik verdrietig want ik weet dat het niet klopt. Huisarts zei dat deze gedachten normaal zijn.

Vaak ook gevoel van onrust- voorral tijdens slapen en opstaan- slapen gaat niet heel goed. Stress, oorzaak: Geen vertrouwen in mezelf ( Dat ik dit zelf oplos, Dat ik gelukkig ben )+ druk ( Blij lijken, ouders mogen niet ongerust zijn, heb er namelijk al met ze over gesproken en ze vinden het jammer voor mij dat ik me zo voel)

Lijkt wel alsof ik niet wil veranderen het voelt ''veilig'' negatief denken. Ook als ik somber ben kijk ik op internet naar tips en dan ben ik vrolijker en de volgende dag ben ik weer down.

Is dit normaal of heb ik iets ? Kun je iets veranderen an je denkwijze? Hoe moet je denken?

Ik heb op dit moment last met mezelf. Ik ben een echt werkpaard, volgens sommigen dus perfectionistisch. Zelf vind ik van niet, ik ben wel erg doelgericht, weet meestal goed waar ik naartoe wil met mijn werk. Maar ik ben bv. ook vaak slordig en vergeetachtig, en zeker geen pietje precies. Het enige waar ik misschien "perfectionistisch" in ben is het organiseren van dingen. Dan is alles tiptop en loopt op rolletjes. Het resultaat is dan wel dan er heel veel op mijn schouders rust. Mijn collega's zitten bv. lekker koeken te eten, en ondertussen versleep ik heel alleen tafels etc. omdat het nu eenmaal tegen een bepaald uur klaar moet staan. Ik herschrijf ook teksten die ik compleet onverstaanbaar vind, en het maakt me geenszins uit dat iemand anders dan met de pluimen gaat lopen. Het moet "goed" zijn, punt uit.
Anderzijds ben ik wel jaloers op collega's die rustiger zijn. Er is bij ons zeker geen causaal verband tussen inzet en carrière of zelfs vakkundigheid en carrière. zelfs de meest onbekwame knuppel kan het ver schoppen als hij of zij zijn ellebogen gebruikt...
Nu ben ik dringend toe aan onthaasting, ik ben helemaal op. Waar ga ik in de mist?

Mijn beste vriendin heeft altijd aanleg gehad voor angsten. Op zich was dat nog wel te doen maar de laatste maanden is ze erg bang om dood te gaan. Als ze hoort dat iemand bijvoorbeeld kanker heeft of een hartstilstand dan betrekt ze dat onmiddelijk op zichzelf en schiet in een paniekaanval van dagen. Het is soms zo erg dat ze voor haar kledingkast staat en nadenkt over wat haar moeder zal vinden van haar kleding tijdens het opruimen na haar overlijden. Ze houd enorm van het leven en is juist heel bang om dood te gaan. Het rare is, te hard rijden met de auto (wat ook gevaarlijk kan zijn) vind ze niet eng. Het zijn echt de dodelijke ziektes. Ze is zichzelf continu aan het bevoelen op bultjes zoals in haar hals aangezien ze rookt en doodsbang is voor keelkanker. Sinds dat iemand tegen haar gezegd heeft dat ze het juist kan aantrekken door er zoveel over na te denken is de angst dubbelop en is ze ook bang voor het nadenken erover. (dit was een psycholoog). Ik vind het zo zielig, ze is net 30 geworden en inplaats van lekker in het leven staan is ze continu bang en gooit ze een stuk van haar leven weg. Ze slaapt slecht door hartkloppingen (van de angst denk ik) en dit gun ik haar niet. Hoe kan ik haar helpen? ze is bij 2 psychologen geweest maar behalve de diagnose hypochonder heeft het niets geholpen.