Psyche

Ik ben een vrouw van 49-jarige leeftijd en heb een verleden van geestelijke mishandeling en emotionele verwaarlozing achter de rug. Ik heb hiervoor diverse therapieën gevolgd, maar op de een of andere manier komen bepaalde problemen steeds weer aan de orde.
Ik ben erg sociaal en ben graag onder de mensen, maar ben altijd op mijn hoede. Als men te dichtbij komt, word ik bang. Ik ben altijd bang dat ik niet goed genoeg ben. Ik heb al 26 jaar een lieve partner en 2 lieve vrienden maar laat andere mensen bijna niet toe en onderneem veel alleen. Contact met collega's gaat ogenschijnlijk goed, maar kost me veel moeite, terwijl iedereen mij zo sponaan vindt.
Ik ben niet impulsief, agressief, asociaal of extreem afhankelijk. Wel heb ik een erg laag zelfbeeld. Wat is er in godsnaam met mij aan de hand?
Als ik mensen tegenkom die mij aan mijn moeder doen denken, raak ik volkomen in paniek en krijg huilbuien. Iemand enig idee?
Alvast bedankt voor jullie reacties.

Angela.

Wat houdt het in en heeft iemand ervaring?

En ik denk aan, sportverslaafd (hardlopen, wielrennen, etc) of aan twitterverslaafd, msnverslaafd, smsverslaafd, etc

Ik heb in vertrouwen aan een buurvrouw verteld dat ik PTSS heb. Sindsdien bestookt deze dame mij met allerlei goedbedoelde tips en adviezen over 'hoe ik beter kan worden'. Ik heb meerdere malen aangegeven dat ik dit niet prettig vindt en steeds bood ze haar excuses aan om het vervolgens weer te doen. Gisteren was ik het zat en heb in een nette mail uiteen gezet dat ze mij kwetst met haar adviezen en waarom dit mij kwetst. Dat ik het respectloos begin te vinden en of ze ermee wil stoppen. Dat ik begrijp dat ze het goedbedoeld maar dat ik er niet mee geholpen ben.

Als reactie kreeg ik : "Pardon me for living" Wat moet ik met zo'n reactie? Was mijn vraag aan haar vreemd?