Gezondheid

Als ik opsta, zelfs als ik dat heel langzaam doe, word ik heel duizelig en zie ik vlekken. Volgens mensen in mijn omgeving word ik dan ook bleek en ik raak dan even uit mijn balans. Weet iemand hoe dit komt? Ik heb nergens informatie kunnen vinden, en ben ook al vaker getest op Pfeiffer, bloedarmoede etcetera.

(mijn dokter is nog een paar dagen op vakantie, een andere dokter is er alleen voor spoedgevallen) Ik heb sinds 2 á 3 weken elke nacht en ochtend het erg benauwd en erg veel last van hoesten, nou ik heb astma dus daar zocht ik niet zo veel achter want het komt wel vaker voor in deze tijd van het jaar. Maar nu sinds gisteren avond, na veel hoesten heb ik op mijn linker lies erg veel pijn bij het hoesten. Ook ben ik de hele avond misselijk geweest. Als ik gewoon op de plek druk doet het niet echt pijn en er zit misschien iets als een klein bultje maar ik weet het niet zeker. Heeft iemand een idee wat het zou kunnen zijn. Mocht het erger worden ga ik natuurlijk wel even naar de andere dokter maar ik zou graag voor nu willen weten wat het zou kunnen zijn en wat ik er aan zou kunnen doen.

Ik heb een vernauwing in mijn dunne darm waardoor ontlasting vaak vastloopt en alles nogal moeizaam gaat. De meeste laxeermiddelen werken alleen op de dikke darm en die heb ik niet meer. Welk middel werkt laxerend op de dunne darm?

De meeste moeders willen graag dat hun zoon zich ontwikkeld tot een man die onafhankelijk van hen de wereld door kan. Op dit moment heb ik een opgroeiende jongen in dienst die wel graag werkt maar het moeilijk vind om te kiezen tussen de aandacht voor zijn moeder en de veiligheid thuis en het werk. Hij wil ook graag thuis zijn en een keuze is moeilijk. Hij zegt dat zelf natuurlijk niet zo , houdt zich stoer en zegt gewoon geen zin meer te hebben of iets anders nog te moeten doen. Ik heb me al afgevraagd of de moeder hem niet harder nodig heeft dan ik maar deze wil bij navraag gewoon dat wat de meeste moeders willen. Dat de zoon straks zelfstandig de wereld in kan. Ik heb bij deze vraag nog de notitie dat het een kind in de adolescentie is en dat de contacten rondom huis er helaas niet zijn, de contacten op school ver weg Er is geen peergroup die je zomaar hebt, zowel in school- als vakantietijd. Ik ben me ervan bewust dat de ouders een kind willen beschermen, dat herkende ik ook wel bij me zelf , ben heel vaak tegen dat gevoel opgelopen maar ik heb mijn kinderen wel wat ruimte gegeven, heeft me wel eens slapeloze nachten bezorgd. Enfin het is tot dusver toch goed gekomen. Hoe kun je beter werk afspraken met een opgroeiende jongen maken die nog zo aan de moeder hecht?

Ik heb al meer dan twee weken een bloedende navel. Ik dacht dat het niets bijzonders was maar het blijft en ik heb steeds erge buikpijn. Is het toch ernstig?