Waarom huilt de een sneller dan de ander?

Want ik denk niet dat het te maken heeft met hoe gevoelig die persoon is, ik ken zeer gevoelige mensen die niet snel huilen... Maar zo huilt de één al bij een onvoldoende op een proefwerk, en houdt de ander droge ogen op de begravenis van een dierbare...

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Mijn antwoord is een zeer nuchter. Die mensen hebben de verbinding met hun traanklieren niet paraat. Dit kan je oefenen met uien.. (heel serieus). Schil een ui, en denk aan hele droevige dingen, waar je werkelijk veel verdriet over hebt. Dan train je als het ware die verbinding. Als je in je jeugd altijd maar ""flink"" hebt moeten zijn, is die verbinding geblokkeerd. Open de sluizen, met deze eenvoudige gedragstherapie. Toegevoegd na 1 minuut: De omgeving is wel een factor. Die moet huilen wel accepteren anders blijft het moeilijk het huilen weer aan te leren.

Ik beschouw mezelf wel als een gevoelig (spiritueel) persoon. Toch heb ik jaren niet kunnen huilen. Dit is gekomen omdat ik in mijn jeugd heb geleerd om niet te huilen. Het was dus een bewuste keuze toendertijd waar ik nu toch anders tegenaan kijk. Dus iemands verleden is een grote factor hoe er nu met huilen en verdriet wordt omgegaan.

er spelen emoties mee ik kan heel makkelijk huilen, ik ben heel gevoelig ik kan huilen bij een film die dramatisch is ik kan huilen om andermans problemen ja ik huil best gemakkelijk maar ik heb ook veel plezier in me leven en leef dus echt met een lach en een traan

Snel huilen kan komen doordat huilen in de jeugd beloond werd met aandacht. Als er maar voldoende behoefte is aan aandacht en huilen effectief blijkt te zijn, wordt huilen een gewoonte. Dit kan er zelfs toe leiden dat bij een onvoldoende voor een proefwerk de tranen gaan lopen. Overigens kan dat ook te maken hebben met moeten presteren onder druk van bijv. ouders.

ik zelf ben al heel lang een volwassen man huil nooit ;maar"maar bij een film als ze mekaar krijgen of niet kunnen de tranen over mijn wangen lopen ,trek maar je eigen conclusie ,lijkt me niet moeilijk

Mensen zijn zeer verschillend in hun beleving en de koppeling tussen emotie en uiting daarvan. Het is -net zo goed voor een man- zeer belangrijk om te (kunnen ) huilen, het heeft een sterk ontstressende werking (via traanvocht voert het lichaam adrenaline af, vandaar dat je er gemakkelijk een neusreactie van krijgt. Zelf zie ik het als een overloop van teveel adrenaline (stresshormoon). Heb je moeite je tranen te tonen, huil dan uit waar niemand bij is. Nog beter is te huilen bij een betrouwbare vriend, vriendin/echtgenoot (m/v). Er is niets op tegen dat mensen zien dat je ook (maar) een mens bent en je kwetsbaarheid toont. Toen een goede vriend zijn vrouw verloor hebben we beiden gehuild, mijn oprechte verdriet gaf hem vertroosting, vertelde hij mij later. Wie durft te lachen, moet ook durven huilen, vind ik. Onderzoek heeft uitgewezen dat er door het huilen veel dingen in lichaam en geest gebeuren, waardoor je opknapt, de mensen om je heen begrijpen dan ook dat je aangedaan bent. Het is een veel positievere uiting dan het om te zetten in agressie en zorgt dat je verstand en gevoel beter op elkaar afgestemd zijn. Als kind mocht ik niet huilen. Daarna heeft het me jaren gekost het vermogen (want dat is het) te herwinnen. Schaam je nimmer voor oprecht verdriet van jezelf. Mensen die dan minachtend reageren doen dat waarschijnlijk uit jaloezie of gewoon botte , stomme ongevoeligheid. Van deze houding van anderen moet je je niets aantrekken. Iemand die met je lacht en met je grient, dat is een echte vriend (T.Hermans verkorte weergave)

Inderdaad die gevoeligheid is belangrijk. Verder is ook belangrijk wat je geleerd of afgeleerd hebt in je leven. Verder is nog belangrijk de trigger: ik moet altijd huilen als een klein dapper meisje een grote kerel verslaat.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100