Zegt het iets over je persoonlijkheid als je rond je 20ste nog steeds slaapt met een knuffelbeer?

Ik bedoel: zijn deze mensen misschien aanhankelijker of juist afhankelijker van hun toekomstige partner? Of staat die knuffelbeer een relatie misschien wel in de weg? Ik ken mensen rond die leeftijd (en ouder!) die zonder hun 'beer' echt niet in slaap vallen! Ze hebben ook nog geen partner trouwens...

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Het geeft aan dat je ondanks 20 jaar levenservaring nog steeds het kind in jezelf kunt vinden en dat is onvoorstelbaar belangrijk. Je kunt goed bij jezelf blijven en er is geen enkele reden om je daarvoor te schamen. Hopelijk ben je wel in staat de knuffelbeer even vakantie te geven als je een partner hebt die je aandacht wil, anders kan die de beer wel schieten.

Ja dat zegt dat je in staat bent om jezelf te troosten/ geborgenheid te geven met behulp van een knuffel. Waarschijnlijk heb je dan als kind daar veel aan gehad, zodat je nu nog steeds datzelfde gevoel krijgt als je met een knuffel slaapt.

ach iedereen moet toch zelf weten hoe hij/zij gaat slapen, dat diegene daardoor geen relatie heeft kan toch niet de oorzaak zijn dat diegene geen relatie heeft, want als je echt van iemand houd neem je die beer of doek toch voor lief, en ik denk dat het daarom dus niks met de persoonlijkheid van de persoon in kwestie heeft

Ik ken iemand die 41 is en het nog doet,ze heeft vroeger juist extra aandacht gekregen,ze was de jongste van het gezin Tís niet te verklaren

Het zegt vooral iets van persoonlijkheid, als de betreffende personen ervoor uit durven te komen dat ze gehecht zijn aan iets vertrouwds uit hun kindertijd. Ook mensen met partners hebben dikwijls zo'n knuffeltje, (in alle vormen denkbaar) wat een gevoel van veiligheid verschaft. Hoe harder iemand roept geen sentimenten van dergelijke aard te kennen, hoe harder ik vermoed dat de ander die wel degelijk heeft, maar zich daar kapot voor genmeert, omdat het niet stoer of volwassen overkomt. Maar ik ben zeker van dat iemand die zijn kindertijd niet verdoezelt, begraaft, verdonkeremaant of onderschat, doch deze integreert in het volwassen bestaan juist blijk geeft van een enorme innerlijke kracht en waardigheid. Immers: zogenaamd kinderlijke eigenschappen als onzekerheid, knuffelzin, troostbehoefte enz. enz. blijven levenslang onderdeel van een mensenleven. In elke fase van het leven wordt een mens geconfronteerd met nieuwe, onveilige, pijnlijke enz. gebeurtenissen. Wie dit wegmoffelt krijgt er zelfs nog een angst bij: angst voor ontdekking.

Als je dat veiligheid geeft, geborgenheid, je thuis, dan is het niet aan ons om daarover te oordelen

Het wijst naar mijn idee wel op tactiele gevoeligheid. Een prettig gevolg!!

Volgens mij zegt het niets over je persoonlijkheid. Ik heb 4 knuffels (en een vent) in bed. Maar als ze in de weg liggen trap ik ze net zo makkelijk het bed uit voor een avond (de knuffels, niet die vent). Misschien zegt het meer over je ouders, veel ouders willen toch dat hun kinderen op een gegeven moment zonder knuffels gaan slapen. Dus als je nog wel met knuffels slaapt hebben je ouders ze je nooit afgenomen. Het wel of niet hebben van een relatie heeft in elk geval niets met knuffels te maken. Meestal eindigt iemand pas bij je knuffel in bed als je al een relatie met die persoon hebt (; Wat je wel ziet is dat mensen minder knuffels hebben als ze ouder zijn. Gewoon omdat ze er minder mee spelen, net zoals je minder speelgoed hebt. Maar alles waar je een emotionele band mee hebt hou je.

Nee hoor. Is helemaal niet gek. Door mijn tactiele gevoeligheid slaap ik nog steeds, ben 65, met een vrouw in mijn armen.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100