Psychologie

Ik ga dinsdag bij een goeie oude schoolvriendin op bezoek. Ik heb haar 8 jaar niet meer gezien.
Ze is 41 jaar, maar zal de 42 niet meer halen.

Hoe moet ik me gedragen en wat moet ik zeggen? Ik kan soms nogal lomp uit de hoek komen zonder dat ik kwade bedoelingen heb natuurlijk.

Voor de telefoon zei ik vandaag: "Nou meid, aftellen dus!" Ze moest er gelukkig erg om lachen, maar ik kon mezelf wel voor m'n kop slaan. Ik ben zo'n flapuit.

Toegevoegd na 1 uur:
Ik had ook een beetje het gevoel dat ze het toch wel erg vond maar ze lachte over de opmerking heen. Denk uit beleefdheid.

Een persoon heeft het moeilijk met zijn keuzes. Die lijken verkeerd, of ingegeven door de verkeerde motieven. Er zijn tegenstrijdigheden. Ik probeer te 'helpen', maar ik maak vaak fouten.

Confrontatie is een manier om de realiteitstoetsing van een persoon te verbeteren.
Maar als ik ^teveel^ van dit middel inzet, werkt dat averechts. De kont wordt in de kribbe gegooid.

Ik snap dat mensen hebben behoefte aan een zelfbeeld. Dat moet enige constantheid hebben. Een te grote verandering, dus meer dan behapbaar is, brengt onzekerheid.

Confrontatie kent ergens een grens.

Maar hoe weet je nu, waar je die grens ligt? Is dat alleen "gevoel"? Al schrijvende neem ik mij voor, om bij mezelf te luisteren naar twijfel, en in dat geval voortaan een tim-out te nemen.

Toegevoegd na 4 dagen:
Ik vat samen wat ik nu geleerd heb, zeker aan de hand van de antwoorden.

De grens van confrontatie ligt bij het forceren. Bij forceren bevraag je de persoon boven zijn macht. Boven zijn verstandelijke vermogens, of boven wat hij emotioneel kan incasseren. Dit levert verzet, ontkenning, weerstand enz. Zie ook de 'exposure' van Wendy.

De grens ligt ook bij de externe motivatie. Normen en waarden, waaraan een waarde-oordeel is ontleend, geven een zekere dwang. De persoon 'moet' zich conformeren, en wel aan het oordeel van (mij) of aan zoals ik dingen zie. Deze motivatie komt niet uit de persoon zelf, en zal dus niet werken.

De grens ligt ook bij de integriteit. Ongevraagde inmenging ontneemt het zelfbestuur.

Ik zal proberen de vraag met een voorbeeld te verduidelijken. (Dus let wel: het is slechts een voorbeeld en niet de vraag zelf!)

In het taoïsme kent men het begrip "woe wei", of in het Nederlands: niets doen, of niet handelen. Dat wil niet zeggen dat je helemaal niets doet, of apathisch bent, maar dat je dingen aandachtig observeert, zonder oordeel, zonder analyse, waardoor je slechts handelt vanuit je eigen innerlijke natuur, zonder er eerst met jezelf over te gaan discussiëren. Dat is niet iets wat je zomaar bereikt en het lukt me nog slechts af en toe om in die staat te geraken, maar als 't lukt, dan geeft dat een gevoel van kalmte, rust, een beetje alsof alles zich vertraagt, waardoor je veel makkelijker kunt inspelen op dingen.

Nou ben ik daar nog niet zo lang zo bewust mee bezig. In het verleden had ik echter wel af en toe een ervaring die, naar ik me nu realiseer, er erg op lijkt. Alleen had ik daar toen een zintuiglijk beeld en gevoel bij. Het beeld wat ik er toen bij had, was "alsof alles van energie gemaakt is" (een klein beetje in die scene van The Matrix waarin Neo de Matrix doorziet en de kogels gewoon uit de lucht veegt). Ik had ook het gevoel alsof ik er als het ware "in kon stappen" (klinkt raar, ik weet 't). Ook hier zag/voelde het zo dusdanig dat ik makkelijker kon inspelen op dingen.

Is het dus mogelijk dat je eigen hersenen een onbewust besef vertalen naar een beeld en/of gevoel waar je bewuste op dat moment wel mee uit de voeten kan?

Toegevoegd na 4 dagen:
Voorbeeld in reacti

Het wordt onder meer gebruikt als psychotherapie

Verder kan ik hier eigenlijk niets aan toe voegen, want ik wil alleen maar de naam van diegene weten die het heeft ontwikkeld.

M.a.w.: hoe gedragen mensen zich tegenover iemand die geliefd en populair is,
en hoe gedragen mensen zich tegenover iemand die oninteressant voor ze is?

M.a.w.: wat zijn TYPISCHE kenmerken?

Ben erg benieuwd naar goed onderbouwde antwoorden, nodig voor een psychologisch onderzoek in het kader van gedragsherkenning.