Hoe weet je waar de grens ligt, als je iemand confronteert met zijn handelen?

Een persoon heeft het moeilijk met zijn keuzes. Die lijken verkeerd, of ingegeven door de verkeerde motieven. Er zijn tegenstrijdigheden. Ik probeer te 'helpen', maar ik maak vaak fouten.

Confrontatie is een manier om de realiteitstoetsing van een persoon te verbeteren.
Maar als ik ^teveel^ van dit middel inzet, werkt dat averechts. De kont wordt in de kribbe gegooid.

Ik snap dat mensen hebben behoefte aan een zelfbeeld. Dat moet enige constantheid hebben. Een te grote verandering, dus meer dan behapbaar is, brengt onzekerheid.

Confrontatie kent ergens een grens.

Maar hoe weet je nu, waar je die grens ligt? Is dat alleen "gevoel"? Al schrijvende neem ik mij voor, om bij mezelf te luisteren naar twijfel, en in dat geval voortaan een tim-out te nemen.

Toegevoegd na 4 dagen:
Ik vat samen wat ik nu geleerd heb, zeker aan de hand van de antwoorden.

De grens van confrontatie ligt bij het forceren. Bij forceren bevraag je de persoon boven zijn macht. Boven zijn verstandelijke vermogens, of boven wat hij emotioneel kan incasseren. Dit levert verzet, ontkenning, weerstand enz. Zie ook de 'exposure' van Wendy.

De grens ligt ook bij de externe motivatie. Normen en waarden, waaraan een waarde-oordeel is ontleend, geven een zekere dwang. De persoon 'moet' zich conformeren, en wel aan het oordeel van (mij) of aan zoals ik dingen zie. Deze motivatie komt niet uit de persoon zelf, en zal dus niet werken.

De grens ligt ook bij de integriteit. Ongevraagde inmenging ontneemt het zelfbestuur.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Direct antwoord op je vraag: die weet je niet. Het gaat makkelijker als je de persoon goed kent of als je psycholoog bent danwel een opleiding hebt gehad op psychologisch gebied. Je relatie met de persoon is ook belangrijk: ben je hulpverlener, een vriend, een kennis, een collega? Heeft de persoon jou om hulp gevraagd? Ongevraagd advies/hulp is meestal niet gewenst. Ik begrijp, dat je schrijvend hulp aanbiedt: dat is altijd confronterender dan verbaal, omdat de lichaamstaal ontbreekt. Bovendien kan iemand datgene wat je schrijft anders opvatten dan door jou bedoeld is. Confrontatie wordt meestal gezien als een persoonlijke aanval, niet als hulp bij gedragsverandering of verandering van denken. Als iemand zich in zijn Zijn bekritiseerd voelt, dan gaan de luiken dicht en is ook vaak het vertrouwen weg. De meeste mensen vinden het prettiger (mijn ervaring, niet professioneel), als ze positief worden benaderd door bijvoorbeeld het aanreiken van mogelijkheden tot verandering van gedachten. Daarbij zou je bijvoorbeeld gebruik kunnen maken van de 5 G's: Gebeurtenis, Gedachten, Gevoel, Gedrag, Gevolg. Luisteren naar je gevoel kan een goede maatstaf zijn, maar je kunt de plank ook mis slaan, zeker als je de persoon zelf niet ziet. Toegevoegd na 4 dagen: N.a.v. je mooie toevoeging: ik denk dat er nog een grens van confrontatie is, namelijk die van de persoon/functie van de hulpverlener. In welke relatie staat de hulpverlener tot de, laat ik maar even zeggen "cliënt"? In hoeverre is de hulpverlener betrokken bij de cliënt, bijvoorbeeld emotioneel, als vriend. Ik denk, dat het moeilijker is voor een cliënt om confrontaties te aanvaarden van een vriend, dan van een onafhankelijk deskundige buitenstaander (bijvoorbeeld psycholoog). Als voorbeeld: veel mensen kunnen wel praten met een psycholoog over hun diepste zieleroerselen en niet met een vriend, omdat het bedreigend is als een vriend teveel van je weet.

Ik denk dat er twee grenzen zijn om in acht te nemen. Ten eerste, het werkt meestal niet goed om iemand te confronteren met verkeerde keuzes of verkeerde motieven. De meeste mensen bedoelen het allemaal niet zo slecht, of ze vinden het in ieder geval niet leuk om te horen dat ze iets verkeerd hebben gedaan. Daar ligt namelijk een verwijt in. Bij de meeste mensen gaan dan de luikjes meteen dicht. Het is dus de kunst om uit te gaan van iemands integriteit en dan te proberen iemand een spiegel voor te houden. Ten tweede, bijna niemand stelt prijs op ongevraagde kritiek. Het is bijna altijd de kunst om het juiste moment, de juiste sfeer - en in feite ook gewoon de juiste persoon te vinden. Liever één keer te weinig een kritische opmerking gemaakt dan één keer teveel. In het eerste geval kan de goeie gelegenheid nog komen. In het tweede geval kan het voor jaren onmogelijk zijn om nog eens iets kritisch te zeggen.

Je kunt nooit weten waar de grens ligt bij het uiten van kritiek of confrontatie met iemand. Dit ligt vooral aan het feit dat niet iedereen er goed mee omgaat. Niemand wordt echt graag bekritiseerd of met onvolkomenheden geconfronteerd. Sterker nog; de meesten zullen het niet eens accepteren en zeker als het ongevraagd advies of kritiek is!" Waar bemoei je je mee", dat zal je vrijwel zeker dan horen. Er zijn maar weinig mensen die goed met kritiek omgaan, want het feit ligt er nu eenmaal dat niemand graag betrapt wordt op fouten. Mensen die er goed tegen kunnen en ook bewust willen leren van hun fouten, zullen erom vragen en kritiek ook accepteren. In elk geval staan zij dan open voor discussie en argumentatie. Het merendeel van de mensen in het algemeen, ziet mensen met kritiek op henzelf echter als 'betweters' en zij voelen zich aangevallen. Ga dus met omzicht om met kritiek op anderen, want ook zij denken vaak dat ze alleen goed doen en wie beweert dat zelf alles te weten en een ander wil beleren (ook al is het met de beste bedoelingen)komt meestal van een koude kermis thuis. Geef zeker geen ongevraagde kritiek en alleen bij die mensen die je goed kent en waarvan je weet dat zij er goed mee omgaan, kan je echt kritiek geven. Probeer echter om het diplomatisch te doen en laat ze altijd in hun waarde. heb er respect voor dat ieder mens anders is en niet iedereen aan jouw ideaalbeeld kan voldoen. Mijn algehele antwoord is dan ook dat je op jouw gevoel moet afgaan.

Wat is je doel? Je gaat behoorlijk analytisch te werk, dus dat moet te achterhalen zijn. Wat is het doel van de ander? Dat weet je pas als je t vraagt. Dus, ipv becommentarieren, misschien eerst vragen naar het hoe&waarom van de ander? En, helaas zijn sommige boodschappen, hoe goed bedoeld ook, moeilijk zonder lading te brengen, EN moeilijk zonder lading te horen... Zowel jij als de ander is 'slechts' mens...

Wanneer je fysiek contact hebt met de betreffende persoon dan zijn er altijd non-verballe kenmerken die aangeven dat je die ander uit zijn/haar comfortzone haalt. Eén van de meest duidelijke kenmerken zijn de gelaatstrekken. Zolang mensen Glimlachen en/of een open blik vol interesse tonen dan dringt jouw boodschap op een voor hen bevattelijke manier door. Van zodra ze het niet eens zijn met iets of iets als persoonlijke aanval aanvoelen dan veranderen de gelaatstrekken onmiddellijk. Ook de houding van de romp en het hoofd geven aan of men openstaat voor jouw aanpak of niet. Van zodra iemand zich tijdens het gesprek met de romp en/of het hoofd wegkeert van jou ben je op een punt gekomen waar jouw boodschap niet meer van harte wordt ontvangen. Je kan ook tussentijds vragen hoe jouw aanpak bij de ander overkomt. Wat die daar bij voelt, of die zich bekritiseerd voelt of dat die ander begrijpt dat je een manier zoekt om optimaler samen te kunnen werken. Indien je iemand aan de telefoon confronteert dan ben je aangewezen op de nuances en/of de stilte-momenten tijdens het gesprek. Als je de persoon heel goed kent dan merk je ook verschil in woordgebruik. Dat kunnen kleine nuances zijn zoals bijvoorbeeld plots het woord moeder gebruiken in plaats van het woord mama. Maar dat kan ook over scheldwoorden gaan en dan is het wel heel erg duidelijk dat de grens bereikt is. Ook in teksten merk je wanneer iemand geen blijf weet met een confrontatie. Er kunnen dan ontkenningen geuit worden of verwijten aan jouw adres omdat men van mening is dat jij op de man speelt in plaats van op de bal terwijl jij er naar jouw mening goed op gelet hebt om dat net niet te doen. Mensen die over een goed ontwikkeld empathisch vermogen beschikken die voelen ook sneller aan wanneer ze de grens van de ander naderen. Zij hebben de andere signalen vaak niet nodig omdat het aanvoelen voorafgaat aan de zichtbare non-verbale signalen. Het is dus geen overbodige luxe om op tijd terug te koppelen naar de comfortzone van die ander en dat bekom je het snelst door steeds opnieuw open vragen te stellen waaruit de ander heel duidelijk kan opmaken dat diens welzijn wel degelijk belangrijk is voor jou. Zo geef je alle betrokken partijen de kans om zichzelf op positieve wijze te overstijgen. Veel succes ermee!

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100