Psychologie

None

Het nummer 'more than words' van extreme, zegt eigenlijk precies wat ik me vriend zou willen zeggen En Ik wil dit nummer zo graag zingen, maar het lukt niet, zodra ik bij het reffrein kom, het deel dat helemaal van toepassing is, krijg ik een brok in me keel en dat zingen klinkt dan dus voor geen meter meer! De tranen achter me ogen prikken, terwijl ik het nummer echt geweldig vind, maar ik kan het niet zingen.
Hoe komt dit?

Waarom kan ik juist, dat nummer da tik zo graag wil zingen, niet zingen... en gaat dit over als ik het gevoel krijg dat me vriend het wel kan laten zien (het refrein zegt dus ook: wat zou je doen als me hart in 2en werd gebroken, meer dan woorden om te laten zien wat je voelt, dat je liefde voor mij echt is. wat zou je zeggen als ik die woorden wegnam (de woorden ik hou van jouw) dan kon je de dingen niet meer nieuw maken, alleen maar door ik hou van je te zeggen.

Ik weet, dat dit precies zegt, wat ik maar niet uitgelegd krijgt. maar waarom doet het ZEER?

Slaat de maker van deze tekst voor waar ik nu doorheen ga de spijker zo goed op zen kop, dat het me onbewust pijn doet er weer aan te moeten denken?
Ik voel me nu niet onzeker of wat dan ook maar, het doet me wat...

Dus niet als in: ik ben bang dat ik het ga verknallen (Vooraf) of he bah, ik heb het verprutst (achteraf) maar op het moment zelf.

Hoe krijg je terroriserende pubers in het gareel die niet onder de indruk van politie, justitie zijn schelden met kanker, je uitschelden en uitproberen, intimideren en veel dingen op de groep slopen voor niets en niemand meer respect lijken te hebben?

Ik bedoel.. Uit een speaker komen trillingen, opgevangen in je oor, omgezet in melodie/ritme in je hersenen.. Hoe kan het dan dat we toch een gevoel krijgen?