Psychologie

Ik heb wat mensen (familie) in mijn naaste omgeving die heel negatief kunnen zijn over van alles.

Soms, als het ze erg hoog zit willen ze even stoom afblazen en doen mij een verhaal (heel uitgebreid en heel lang) over wat er allemaal niet deugd en hoe fout alles is en hoe slecht ze zijn behandeld.

Op zich wil ik dat graag aanhoren want ik ben (relatie-technisch gezien) wel de aangewezen persoon. Ze helpen mij ook met van alles dus ik wil ook iets terug doen. Het is dus ECHT niet aan de orde dat ik de tirade afbreek en zeg, ik kan hier niet tegen ga dat aub ergens anders doen (er is trouwens ook geen speld tussen te krijgen).

Maar hoe sluit ik me hier een beetje voor af, achteraf denk ik altijd, o ja ik moet iets visualiseren dat het buiten mij blijft, maar dat is altijd achteraf.

Als ik heel goed in mijn vel zit gaat het nog wel maar als ik het ook druk heb, of ik ben niet helemaal fit, of heb zelf iets aan mijn hoofd, voel ik me na zo iets UREN ellendig.

Toegevoegd na 21 uur:
Geweldige reacties daarom nog een kleine aanvulling

Als de klaagzang iets "ernstigs" betreft, snap ik het uitstellen tot een ander tijdstip (doe ik eigenlijk ook wel).

Maar als het geklaag is om stoom af te blazen. De aanleiding is dan bijv alleen een verkeerd gelopen afspraak, maar de klaagzang is de ellende van de hele wereld. Kennen jullie dat? Moet ik dat ook proberen uit te stellen, of dan toch maar denken, laat maar even stoom afblazen (eigenlijk realiseer ik me het antwoord al..... zucht).

LET OP: Ik WEET echt wel hoe je je post georganiseerd aanpakt. Ik doe het alleen gewoon niet.

Weken laat ik het liggen, de meeste enveloppen maak ik vaak niet eens even open om te kijken of het belangrijk is.

Voor de rest ben ik juist vreselijk georganiseerd, de voorraden(ik zit ook nooit zonder jam en beschuit) en kopjes en borden staan keurig op volgorde en type bij elkaar. Mijn kledingkast ziet er altijd keurig uit (nooit van die opgestapelde troep).

Ik ruim rommel in de kamer op, schoonmaken is niet mijn hobby maar als het nodig is doe ik het. Ik maak to-do lijstje etc. De post is in zoverre wel netjes dat keurig gesorteerd (per gezinslid) in bakjes ligt te wachten tot het wordt opgeruimd. Alleen mijn portie blijft onevenredig lang liggen.

En als ik het dan eindelijk openmaak heb ik ook nog ergens een map waar ik alles wat ik OOIT in ordners zou moeten stoppen inkiep (want ook die post is uiteindelijk keurig opgeborgen) maar ook dat doe ik maximaal 2x per jaar.

Eigenlijk begrijp ik het zelf niet zo goed, iemand een plausibele verklaring?

Mijn zoontje (3,5 jaar) is zolang ik het me kan herinneren bang voor alle dieren, het maakt niet uit wat. Of het nou een vogel of konijn is. Een hond of een poes. Paard of een geit. De lengte van het dier maakt niet uit hij is gewoon bang. Nu ben ik er achter gekomen dat hij NIET bang is voor chihuahua's, hoe kan dit?

In verband met de hallucinaties, waarbij ze 'in hun waarheid' waarnemen via hun zintuigen.
Als je nog nooit woorden hebt gehoord, kun je dan wel die stemmen in je hoofd hebben?