Psychologie

nou ben ik niet van plan om zelfmoord te plegen ofzo maar ik heb nog al een negatieve blik op de wereld.
ik heb bijvoorbeeld echt een hekel aan amerika en het kapitalistische systeem.
ik kan er niks positiefs over vinden wat het negatieve kan bedekken.
de manier hoe we met de dieren/aarde omgaan kan me echt woedend maken.
ik heb zo'n afkeer van de manier waarop de westerse wereld zich manifesteert en heel veel dingen uitbuit.
ik hoop bijvoorbeeld ook dat er in europa/amerika rellen en natuurrampen gaan komen.
niet omdat dat voor mij nou zoveel beter is maar wel het idee dat de westerse wereld eens flink hard op zijn kop krijgt.

ik wil wel positief denken over de wereld maar in vergelijking met het negatieve komt het naar mijn mening gewoon te kort.

is dit te veranderen?
wat moet ik doen om positief na te denken en het positieve vam de wereld te zien?

Als een mens in nood is, doet het soms dingen op gevoel, zeker als er geen tijd is om over na te denken.
Telkens weer blijkt ons eigen onderbewustzijn, veel meer invloed te hebben op ons dagelijks leven, dan we ons beseffen.
Als we slapen dan zorgt het onderbewustzijn voor onze dromen, maar hoe zit dat als we wakker zijn?
Heeft het invloed op alles wat we doen, of alleen maar zo af en toe?

Ik vraag wel eens aan mn vriend waar denk je aan. Dan zegt hij ..nergens aan...Volgens mij kan dat niet, maar ik kan me vergissen.

Toegevoegd na 3 uur:
Even ter verduidelijking. Natuurlijk heeft ieder mens op zijn eigen gedachten, ik bedoel het niet zoals het blijkbaar overkomt. Ik bedoelde alleen aan te geven dat ik me afvraag of je zo ontspannen kan zijn dat dat als niet denken ervaren wordt.

Soms wil ik 's middags even een tukje van een half uur doen. Waarom val ik op de bank binnen enkele minuten in slaap maar lukt dat niet of nauwelijks op mijn bed?

Toegevoegd na 1 uur:
Soms mijd ik de bank omdat het daar te lawaaierig is.

Elke nacht, werkelijk élke nacht heb ik nachtmerries waar ik midden in de nacht of de volgende ochtend uit wakker word. Sommige kan ik gauw vergeten, maar de meeste blijven me heel erg bij. Hoe kan ik hier vanaf komen? En is er een verband met het feit dat ik over het algemeen genomen heel veel moeite heb om mijzelf te uiten (bv. ik kan niet huilen, zit emotioneel vast), dat het daarom in mijn slaap gebeurt? Ik heb de afg. tijd erg veel meegemaakt, o.a. de dood van mijn vader...