Psychologie

Als kind zat ik heel paradoxaal in het vraagstuk of ik al of niet oud ging worden. Ik rekende altijd met een leeftijd van 100 jaar - op mijn tiende zat ik pas op 10% van mijn leven berekende ik en dat vond ik heel geruststellend -, maar tegelijkertijd heb ik heel lang het gevoel gehad dat ik niet oud ging worden. Dat deed ik denk ik, omdat ik daarmee wat onverantwoordere beslissingen (of beslissingen waarvan ik de gevolgen niet kon overzien) kon nemen, onder het mom van "ik word toch niet oud". Wellicht heeft daarbij meegespeeld dat in mijn omgeving een paar mensen jong zijn gestorven, maar ik hoor om me heen dat veel meer mensen zo'n gevoel hebben of hebben gehad. Mijn vraag: hebben we dat allemaal? Of in afgezwakte vorm: Hebben de meeste mensen dat?

Ik vind het vaak moeilijk om mezelf in beweging te zetten en vraag me soms weleens af of 't helemaal normaal is. Bijvoorbeeld als ik een klus moet beginnen (of die nou leuk is of niet), maar ook bij simpele dingen als uit een bus stappen. Het is zelfs weleens voorgekomen dat ik een paar haltes te lang blijf zitten (en het weet!) en vervolgens pas uitstap en een eind terug moet lopen. In het dagelijks leven heb ik er niet heel erg veel last van, maar het kost wel energie om aan dingen te beginnen (of om mezelf er toe te zetten op te staan, m'n haren te wassen, m'n tanden te poetsen...). Het lijkt wel alsof ik mezelf er steeds aan moet herinneren dat iets moet gebeuren. Het helpt trouwens wel als er iemand bij is en wanneer ik het nut zie van mijn acties.
Ben ik eenmaal ergens mee bezig, dan gaat het als een trein en kan ik er zo in verdiept raken dat ik ook weer veel te lang door ga. Iemand die dit herkent? Hebben we dit gewoon allemaal in meer of mindere mate?

Na het maken van een gevoelskeuze heb ik altijd het gevoel deze te moeten verdedigen met argumenten vanaf de verstandskant. Kun je in het algemeen een gevoelskeuze makkelijker accepteren als je hem 'begrijpt'?