Psychologie

Ik vind het vaak moeilijk om mezelf in beweging te zetten en vraag me soms weleens af of 't helemaal normaal is. Bijvoorbeeld als ik een klus moet beginnen (of die nou leuk is of niet), maar ook bij simpele dingen als uit een bus stappen. Het is zelfs weleens voorgekomen dat ik een paar haltes te lang blijf zitten (en het weet!) en vervolgens pas uitstap en een eind terug moet lopen. In het dagelijks leven heb ik er niet heel erg veel last van, maar het kost wel energie om aan dingen te beginnen (of om mezelf er toe te zetten op te staan, m'n haren te wassen, m'n tanden te poetsen...). Het lijkt wel alsof ik mezelf er steeds aan moet herinneren dat iets moet gebeuren. Het helpt trouwens wel als er iemand bij is en wanneer ik het nut zie van mijn acties.
Ben ik eenmaal ergens mee bezig, dan gaat het als een trein en kan ik er zo in verdiept raken dat ik ook weer veel te lang door ga. Iemand die dit herkent? Hebben we dit gewoon allemaal in meer of mindere mate?

Na het maken van een gevoelskeuze heb ik altijd het gevoel deze te moeten verdedigen met argumenten vanaf de verstandskant. Kun je in het algemeen een gevoelskeuze makkelijker accepteren als je hem 'begrijpt'?

Ik bedoel daarmee.. dat mijn ouders daar op jonge leeftijd naar toe waren verhuisd en ik daar was opgegroeid. Zal ik daardoor erg anders geweest zijn?

Dit naar aanleiding van mijn baan/studie vraag. Ik merk dat ik me het beste kan vinden in bepaalde antwoorden, terwijl ik bij antwoorden die een andere kant op gaan in de verdediging ga. Wist ik van te voren al wat ik wilde?
En zo ja, waarom heb ik dan die hele discussie nodig om dat wat ik al weet duidelijk te krijgen?